Από τον ωκεανό των κινηματογραφικών επιλογών διαλέξαμε τις 5 καλύτερες ταινίες που είδαμε στα σινεμά στη διάρκεια του 2024.
1 – Υπόθεση Γκολντμάν (2023)
Το 1976 ξεκινάει η δεύτερη δίκη του Πιέρ Γκολντμάν, ακροαριστερού ακτιβιστή που είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη για τέσσερις ένοπλες ληστείες, μία από τις οποίες είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο δύο φαρμακοποιών. Στην τελευταία δίκη υποστηρίζει την αθωότητά του και μέσα σε λίγες εβδομάδες γίνεται είδωλο της διανοούμενης Αριστεράς. Ο Ζωρζ Kιεγμάν είναι ο νεαρός δικηγόρος, τον υπερασπίζεται. Σύντομα όμως η σχέση τους γίνεται τεταμένη. Ο Γκολντμάν καταφέρνει να δημιουργήσει χάος στη δίκη ρισκάροντας τη θανατική ποινή…
Ο βραβευμένος με Σεζάρ Αριέ Βορταλτέρ είναι σίγουρα η ψυχή του καστ, με μια χαρισματική ενέργεια που μοιάζει να διευθύνει τον ρυθμό του συνόλου και που μεταφράζει τους προβληματισμούς που εκφράζονται σε κάτι πραγματικά ανθρώπινο και προσιτό. Ξεχωρίζει οπωσδήποτε και ο Νικολά Μπριανκόν ως αντίπαλο δέος του αξιακού συστήματος που εκπροσωπούσε ο Πιέρ Γκολντμάν, διαθέτει ένα νεύρο και μια ευστροφία που κάνουν τον ρόλο του απολαυστικό από τη σκοπιά μιας «δύναμης του κακού». Και η στωική παρουσία του Γέρζι Ραντζιβίλοβιτς προσθέτει ένα απροσδόκητο στοιχείο συγκίνησης καθώς κι ένα εύστοχο σχόλιο γύρω από το πόσο υπερεκτιμάται συχνά το χάσμα γενεών.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι χορταστικό, καθώς «βομβαρδίζει» το μυαλό με ιδέες και τοποθετήσεις άμεσες ή πιο έμμεσες, ενώ με τη σχεδόν συνεχή ένταση που το χαρακτηρίζει ικανοποιεί κι εκείνους που προτιμούν τα γνωρίσματα ενός κινηματογράφου είδους.
Υπόθεση Γκολντμάν – Βραβεία & Διακρίσεις
-Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, Φεστιβάλ Καννών
-Βραβείο Σεζάρ Α’Ανδρικού Ρόλου
-Οκτώ υποψηφιότητες Σεζάρ
-Επίσημη συμμετοχή -Φεστιβάλ BFI London Film Festival
-Επίσημη επιλογή, Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ελλάδας
Σκηνοθεσία: Σεντρίκ Καν
Πρωταγωνιστούν: Άριε Βορχάλτερ, Αρτούρ Χαραρί, Πατρίκ Πινό
2 – Pacifiction (2022)
Ένα πολιτικό θρίλερ του Αλμπέρτ Σέρα για τις νέες μορφές αποικιοκρατίας, με τον Μπενουά Μαζιμέλ. Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών όπου απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές και θεωρείται ένα από τα κορυφαία φιλμ της δεκαετίας.
Το γνώρισμα που καθιστά το Pacifiction όχι μόνο απαραίτητο στο σήμερα αλλά και διαχρονικό είναι η συμπυκνωμένη σοφία του, μέσα από μια ποικιλία μικρών διδαχών που έχουν ουσιώδη και όχι ηθικοπλαστικό χαρακτήρα.
Το άθροισμα των προβληματικών συνοψίζεται ιδανικά στην κεντρική ερμηνεία του Μπενουά Μαζιμέλ, η οποία αποκρυσταλλώνει αψεγάδιαστα την ουσία του homo politicus έτσι όπως έχει καθιερωθεί σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Περπατάει με υποδειγματική ακρίβεια πάνω στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον ελιτισμό και τη λαϊκότητα, και πάντα προσέχει το πώς θα εξωτερικεύσει ένα ξέσπασμα, έχοντας βαθιά επίγνωση πως υποδύεται έναν αντιήρωα που κινείται σ’ έναν κόσμο που παρακολουθεί και την πιο λεπτή αντίδρασή του.
Είναι ένα πορτρέτο μεστό και φιλοσοφημένο που προσφέρει αδρά την πολυδιάστατη απόλαυση του να παρατηρεί κανείς μια μυθοπλαστική φιγούρα να ξετυλίγει τον ψυχισμό της όσο χρειάζεται για να φανερωθούν τα καίρια σημεία της προσωπικότητάς της.
Σκηνοθεσία: Άλμπερτ Σέρα
Σενάριο: Άλμπερτ Σέρα, Μπαπτίστ Πιντό
Ηθοποιοί: Μπενουά Μαζιμέλ, Παχόα Μαχαγκαφανάου, Μαρκ Σουσίνι
3 – Ο Δάσκαλος που Υποσχέθηκε τη Θάλασσα (2023)
Συμπυκνωμένη χρονικά η ταινία της Πατρίσια Φοντ αλλά καθόλου βιαστική, το αντίθετο μάλιστα. Και η προσέγγισή της γύρω από το ανεπούλωτο τραύμα του Ισπανικού Εμφυλίου, παρότι λέει τα πράγματα με το όνομά τους, ουσιαστικά κουβαλάει περισσότερο έναν οικουμενικά ουμανιστικό τόνο παρά μια στρατευμένη πολιτικά ματιά.
Ο Δάσκαλος που Υποσχέθηκε τη Θάλασσα – Έχοντας και μια επιμορφωτική αξία για το νεότερο σε ηλικία κοινό, το φιλμ διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που το εντάσσουν στην κατηγορία του γνήσια λαϊκού σινεμά (όχι όμως λαϊκίστικου, καθώς σέβεται βαθιά τον μέσο θεατή στον οποίο κυρίως απευθύνεται).
Είναι μια πρόταση φτιαγμένη για να αρέσει στις περισσότερες κατηγορίες σινεφίλ εκεί έξω, χωρίς να κάνει διακρίσεις.
Σκηνοθεσία: Πατρίσια Φοντ
Σενάριο: Αλμπέρτ Βαλ
Πρωταγωνιστούν: Ενρίκ Αουκέρ, Λάια Κόστα
4 – Κονκλάβιο (2024)
Αν κάτι μπορεί να ισχυριστεί κανείς με σιγουριά για τη νέα ταινία του Έντουαρντ Μπέργκερ, αυτό είναι πως στις δύο ώρες που διαρκεί κρατάει τα μάτια «καρφωμένα» στην οθόνη σχεδόν αδιάκοπα, γεγονός που σίγουρα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στη λογοτεχνική πηγή του σεναρίου (η διασκευή που έγινε είναι αρκετά πιστή).
Η ίντριγκα πίσω από τα δρώμενα φτάνει δυσθεώρητα ύψη, αλλά εκεί που κερδίζεται το στοίχημα είναι πως η πένα του Πίτερ Στρόχαν (διόλου τυχαία είχε υπογράψει και τη θαυμάσια κινηματογραφική μεταφορά του «Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι» του Τζον Λε Καρέ) διαθέτει την απαραίτητη εγκράτεια και φινέτσα ώστε οι μηχανορραφίες που απεικονίζονται να αποπνέουν μια ενήλικη και ρεαλιστική αίσθηση, αποφεύγοντας την παγίδα της θεώρησης της πάλης για εξουσία, που είναι και το πραγματικό θέμα του φιλμ πίσω από το φόντο του Βατικανού, ως κάτι που φλερτάρει με την καρικατούρα.
Ο Ρέιφ Φάινς ως πρωταγωνιστής είναι ακριβώς ο τύπος της καθοδηγητικής δύναμης που χρειαζόταν ένα υλικό σαν το συγκεκριμένο. Ασφυκτικά συγκρατημένος, ακόμη και στα λιγοστά ξεσπάσματά του, αποτυπώνοντας φυσικά την αφοσίωση του ρόλου του στον δρόμο που έχει επιλέξει να υπηρετήσει και την προσωπική του θυσία ώστε να αναλάβει όλα όσα δεν μπορούν να αποπερατώσουν εξίσου επιδέξια οι άλλοι, αποκαλύπτει μια πλευρά του που δεν έχει αναδειχθεί τόσο σε άλλες φάσεις της φιλμογραφίας του και κινείται πιθανότατα προς την κατεύθυνση μιας οσκαρικής επιστροφής.
Σκηνοθεσία: Έντουαρντ Μπέργκερ
Πρωταγωνιστούν: Ρέιφ Φάινς, Στάνλεϊ Τούτσι, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Σέρτζιο Καστελίτο, Τζον Λίθγκοου, Λουσιάν Μσαμάτι.
5 – «Μικρά πράγματα σαν κι αυτά» (2024)
κείμενο – Παύλος Κάγιος
Ένα σιωπηλό φιλμ-λυγμός που σε κάνει να φωνάξεις ενθουσιασμένος : το σινεμά με ψυχή και συναίσθημα ποτέ δεν πεθαίνει!!
Την υποκρισία της Καθολικής εκκλησίας σταυρώνει αυτό το μικρό φιλμικό διαμαντάκι με κοχλάζουσα εσωτερικότητα που δεν χρειάζεται στο τέλος να εκραγεί για να σε εντυπωσιάσει, σκάει μέσα σου μόλις τελειώσει η ιστορία του!
Το μεγάλο ατού της ταινίας είναι ο βραβευμένος με Όσκαρ Κίλιαν Μέρφι (2023, Oppenheimer) σε μία ερμηνεία που σε μαγνητίζει με τη γεμάτη νοήματα εσωτερικότητά της.
«Μικρά πράγματα σαν κι αυτά» – Το έργο είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Κλερ Κίγκαν (κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο). Το βιβλίο ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Booker 2022 και το Βραβείο Rathbones Folio, ενώ κέρδισε διάφορα λογοτεχνικά βραβεία. Ως αναγνωρισμένη συγγραφέας πλέον, τα βιβλία της Κίγκαν έχουν συγκεντρώσει πολλές διακρίσεις και έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από τριάντα γλώσσες.
Σκηνοθεσία: Τιμ Μίλαντς
Σενάριο: Έντα Γουόλς
Ηθοποιοί: Κίλιαν Μέρφι, Έμιλι Γουότσον, Πάτρικ Ράιαν, Πίτερ Κλάφεϊ
Φωτογραφία: Φρανκ Βαν Ντεν Ίντεν
Μουσική: Σέντζαν Τζάνσεν
