Προσοχή! Εύθραυστον! – Χρύσα Κολοκούρη
Εξομολογήσεις που μετατρέπονται σε αναμετρήσεις. Με τους εαυτούς, με τους άλλους. Εντός κι εκτός. Με την προσοχή που δίνουμε σε ένα πολύτιμο κρύσταλλο. Γιατί τι άλλο, είναι η ψυχή από ένα διάφανο κρύσταλλο. Κάποτε θολό. Κάποτε βρώμικο. Κάποτε λαμπερό. Πάντα όμως κρύσταλλο. Άνθρωποι της τέχνης σε δέκα ερωτήσεις-δέκα ιστορίες που μοιάζουν προσωπικές, μπορεί να αφοράν όμως όλους. Α, και μια ερώτηση για την ίδια την Τέχνη. Πως αλλιώς…
Χρύσα Κολοκούρη – Ηθοποιός. Την περίοδο αυτή παίζει στη θεατρική παράσταση «Το Τυχερό Λαχείο» στο Θέατρο 104, μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Άντον Τσέχωφ, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Λουκίας Ανάγνου.
Μια ιστορία που με συνοδεύει… Τα κύματα, της Βιρτζίνια Γουλφ. Έπεσε στα χέρια μου πριν από κάποια χρόνια και από τότε ανατρέχω σ’ αυτή την ιστορία —που κάθε φορά μου αποκαλύπτεται διαφορετικά— ψάχνοντας να βρω παρηγοριά, έμπνευση, κινητοποίηση, κατανόηση, ονειροπόληση… ό,τι υπάρχει ανάγκη να βρεθεί τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Ένα πρόσωπο που με σημαδεύει… Η Χρυσούλα. Η Χρυσούλα ήταν η αδερφή της γιαγιάς μου. Μεγάλωσα στα χέρια της και πήρα το όνομά της, το οποίο έγινε Χρύσα (η μαμά φιλόλογος επέμενε ότι το Χρυσούλα είναι υποκοριστικό, καταλαβαίνετε). Η Χρυσούλα, γνωστή σε εμένα ως «νουνά», ήταν η καλύτερη μου φιλενάδα, εκείνη που μάθαινε για όλους τους παιδικούς μου έρωτες πρώτη, που έφτιαχνε τα πιο νόστιμα γιουβαρλάκια, που έβγαζε κανούρια παραμύθια απ’ το μυαλό της γιατί βαριόμουν τα γνωστά, που ήταν η μαμά μετά τη μαμά, και μαζί με τη μαμά ενίοτε, και που μου δίδαξε την άνευ ορίων τρυφερότητα.
Μια κατάσταση που με τσακίζει… Η αδυναμία του να ζεις αξιοπρεπώς κάνοντας αυτό που αγαπάς, αυτό πάνω στο οποίο έχεις εξειδικευτεί, αυτό που φαντάζεσαι τον εαυτό σου να κάνει. Εκείνη η τελευταία ώρα σε οχτάωρα ή σε εννιάωρα μιας εργασίας που σε εγκλωβίζει και που μετράς αντίστροφα για την ελευθερία.
Ένα όνειρο που με «στοιχειώνει»… Να ζω κοντά στους ανθρώπους που αγαπάω.Μερικές φορές τους φαντάζομαι όλους μαζί συγκεντρωμένους σε ένα μέρος από τα διάφορα μήκη και πλάτη που είναι σκορπισμένοι και νιώθω ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου. Μετά επανέρχομαι στην πραγματικότητα της Αθήνας, γεμάτη από νέους ανθρώπους, που νιώθω πολύ τυχερή που τους έχω γνωρίσει, και σκέφτομαι ότι πλούτος είναι ν’ αγαπάς. Κι αυτό αρκεί.
Θραύσματα που με ολοκληρώνουν… Ο πρωινός καφές κοιτώντας ξανά τον κόσμο, οι βόλτες στην πόλη φορώντας ακουστικά, το γουργουρητό της Λούνα κάτω από τα σκεπάσματα, η ανάγκη μου να βλέπω συχνά τη θάλασσα, το πρώτο τσιγάρο μετά τις παραστάσεις.
Ένας ανεκπλήρωτος στόχος… Να πω μια ιστορία που έχω χρόνια στο μυαλό μου. Αλλάζει κι αυτή με τα χρόνια μαζί μου και παίρνει νέες μορφές. Θέλω να σκέφτομαι ότι υπάρχει η σωστή ώρα για όλα κι όταν αυτή έρθει, θα βρει τον δρόμο της και τον τρόπο να ειπωθεί.
Ένας εκπληρωμένος «έρωτας»… Να πω άλλες ιστορίες στο μεσοδιάστημα. Και κάπως έτσι ανακάλυψα ότι το να λέω ιστορίες —από όποια πλευρά κάθε φορά, πάνω και κάτω από τη σκηνή— είναι για μένα έρωτας. Το αφήγημά μας για τον κόσμο νιώθω ότι είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Κι αν μέσα από την αφήγηση αυτή η ιστορία ταξιδέψει στα αυτιά κάποιου άλλου ανθρώπου και μαλακώσει κάτι μέσα του, τότε έχει θα εκπληρώσει τον σκοπό της και τότε ίσως να συναντηθούν δύο κόσμοι ακουμπώντας ο ένας στον άλλον.
Τι δικό μου θα καταργούσα; Τον γρήγορο εσωτερικό ρυθμό μου τις φορές που βγαίνει εκτός ελέγχου και που με κρατάει παγιδευμένη στο παρακάτω. Χρήσιμη η ταχύτητα, δεν λέω, αλλά μερικές φορές θα ήθελα να θυμάμαι πού βρίσκεται το φρένο.
Τι «ξένο» θα υιοθετούσα; Την ικανότητα να νιώθω άνετα μέσα σε μία επαναλαμβανόμενη ρουτίνα. Είναι παράδοξο, γιατί στη δουλειά σέβομαι απολύτως την επανάληψη. Νιώθω ότι η επανάληψη σημαίνει συνέπεια και ότι από τη συνέπεια μπορεί να προκύψει το βάθος και η ελευθερία. Να κάτι που η ζωή μου θα μπορούσε να αντιγράψει από την τέχνη.
Εγώ κι Εγώ… εχθροί ή φίλοι; Εξαρτάται τη μέρα. Θα ήταν ωραίο πάντως τις μέρες που δεν με συμπαθώ πολύ να ακούω αυτή τη δυσαρέσκεια σαν έναν παλιό αγαπημένο φίλο που χρειάζεται φροντίδα.
Στην τέχνη υπάρχει νέο και παλιό; Μου έχει τύχει ως θεατής να κλαίω με λυγμούς σε ένα πολύ κλασικό ανέβασμα μιας ιστορίας, ενώ ταυτόχρονα δουλειές που είχαν έναν πολύ σύγχρονο τρόπο αφήγησης να μην κατάφεραν να με μετατοπίσουν. Δεν ξέρω τι θα πει νέο και παλιό. Θα έλεγα πως υπάρχει ειλικρινές.
H Χρύσα Κολοκούρη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1993. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (2019) καθώς και της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου (2016). Από μικρή ασχολείται με τον χορό, ενώ έχει εμβαθύνει σε τεχνικές σωματικού θεάτρου, παρακολουθώντας εντατικές εκπαιδεύσεις στο Grotowski Institute (2017), στο Θέατρο Άττις (2018), ScotTheatreCompany (2022) κ.α.
Τη σεζόν 22-23 τη βλέπαμε στο θέατρο Rabbithole και στο «1975», σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σίμωνα , όπου επιμελήθηκε και τη δραματουργία, και στο Θέατρο Φούρνος στο «Αγάπης Αγώνας Άγωνος» σε σκηνοθεσία Λουκίας Ανάγνου και Τζέσικας Κουρτέση. Την περασμένη σεζόν στην παράσταση «Δε μιλένιαλς» ανέλαβε για πρώτη φορά τον ρόλο της σκηνοθεσίας, ενώ αποτελεί και το πρώτο ολοκληρωμένο της κείμενο. Φέτος τη βλέπουμε στην παράσταση «Το Τυχερό Λαχείο» («Θέατρο 104») που σκηνοθετεί η Λουκία Ανάγνου. Τη νέα χρονιά θα επαναληφθεί το «Δε Μιλένιαλς» ενώ θα ανέβει, σε δική της σκηνοθεσία, το νέο της θεατρικό έργο με τίτλο «Εκκενώστε». Διδάσκει γιόγκα και ελεύθερη κίνηση και αυτοσχεδιασμό σε παιδιά και ενηλίκους.
