Προσοχή! Εύθραυστον! – Κατερίνα Δημάτη
Εξομολογήσεις που μετατρέπονται σε αναμετρήσεις. Με τους εαυτούς, με τους άλλους. Εντός κι εκτός. Με την προσοχή που δίνουμε σε ένα πολύτιμο κρύσταλλο. Γιατί τι άλλο, είναι η ψυχή από ένα διάφανο κρύσταλλο. Κάποτε θολό. Κάποτε βρώμικο. Κάποτε λαμπερό. Πάντα όμως κρύσταλλο. Άνθρωποι της τέχνης σε δέκα ερωτήσεις-δέκα ιστορίες που μοιάζουν προσωπικές, μπορεί να αφοράν όμως όλους. Α, και μια ερώτηση για την ίδια την Τέχνη. Πως αλλιώς…
Η Κατερίνα Δημάτη – Ηθοποιός…Την περίοδο αυτή παίζει στην παράσταση «Κρότος» της Λιλής Ζωγράφου από την Ομάδα Αυτή κι Αυτοί σε σκηνοθεσία Ανδρέα Ψύλλια στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
Μια ιστορία που με συνοδεύει… Ήμουν τεσσάρων. Τα δελτία ειδήσεων έδειχναν σκηνές από τον πόλεμο στη Βοσνία. Κάποια στιγμή, βλέπω τους γονείς μου σιωπηλούς και αποσβολωμένους στο δωμάτιο να κοιτάζουν τηλεόραση. Γυρίζω και βλέπω ένα παιδάκι να περπατάει με τα χέρια του. Δεν είχε πόδια. Τα είχε χάσει στον πόλεμο. Το θυμάμαι σαν να ήταν μάλλον η πρώτη φορά, που έκλαψα για κάποιον άλλον και όχι για να παραπονεθώ για κάποιο ανεκπλήρωτο χατίρι μου. Η πρώτη φορά, που άρχισα να ρωτάω «γιατί;» Και η πρώτη φορά, που αναρωτήθηκα ποιος είναι τελικά αυτός ο Θεός, που όταν είμαι μόνη μου του μιλάω κι όλας;
Ένα πρόσωπο που με σημαδεύει… Ευτυχώς δεν είναι μόνο ένα. Τα πρόσωπα ,που με σημάδεψαν έρχονταν στη ζωή μου σαν αόρατα στηρίγματα την ώρα μιας κρίσης ή όταν βυθιζόμουν. Είναι εκείνοι οι φίλοι, οι δάσκαλοι, οι θεραπευτές και οι άνθρωποι, που πέρασαν απ’ τη ζωή μου και με βοήθησαν, άλλοτε ρίχνοντάς με στο σκοτάδι και άλλοτε στο φως, να βρίσκω νόημα
Μια κατάσταση που με τσακίζει… Με τσακίζει η αδικία. Με στενοχωρεί βαθιά, που η ανθρωπότητα αναπαράγει συνέχεια δομές καταπίεσης και ηγεσίες που δεν υπηρετούν πάντα το δίκαιο. Μοιάζει όλο αυτό σαν τελικά να είμαστε προγραμματισμένοι για αυτοκαταστροφή. Βέβαια αυτή η επίγνωση με κινητοποιεί να αναζητώ μέσα μου τρόπους και λύσεις να αλλάζω τουλάχιστον ό,τι περνά από το δικό μου χέρι.
Ένα όνειρο που με «στοιχειώνει»… Πολλές φορές ονειρεύομαι έναν κόσμο σαν αυτόν της ταινίας “La Belle Verte” της Coline Serreau. Με πιάνω να τον επιθυμώ και να τον ονειρεύομαι συχνά μάλιστα! Και η επίγνωση ότι αυτό είναι μια ουτοπία με θλίβει.
Θραύσματα που με ολοκληρώνουν… Είναι εκείνα τα κομμάτια του εαυτό του μου, που τα κουβαλούσα σαν να ήταν κάποιοι παρίες. Τα είχα σε μια θέση ίδια μ’ αυτή που βάζει η κοινωνία μας τους κατατρεγμένους και αδύνατους. Τώρα όμως, που είναι στο φως και είναι αγαπημένα, είναι αυτά που με στηρίζουν και με βοηθούν να χαίρομαι εμένα και τους γύρω μου.
Ένας ανεκπλήρωτος στόχος… Να γυρίσω τον κόσμο. Να κάνω ταξίδια παντού στον κόσμο. Βέβαια, υπάρχει ένας προϋπάρχων ανεκπλήρωτος στόχος των ταξιδιών. Η αποταμίευση. Αλλά με όλα αυτά που συμβαίνουν, τουλάχιστον έχω καταφέρει να μην έχω πια ενοχές, ότι κάτι δεν κάνω καλά, κάθε βράδυ που γυρίζω κατάκοπη σπίτι μου απ’ τη δουλειά.
Ένας εκπληρωμένος «έρωτας»… Η θάλασσα! Την περίοδο της ζωής μου που ήμουν δύτρια τη θυμάμαι σαν να βρήκα έναν τρίτο πνεύμονα. Οι καταδύσεις ήταν για μένα μια κατάκτηση που μου έδωσε πολλή ομορφιά! Ο βυθός είναι ένας κόσμος απίστευτα γοητευτικός και τα βράδια, στις νυχτερινές καταδύσεις, νομίζεις ότι είσαι στο διάστημα!
Τι δικό μου θα καταργούσα; Θα καταργούσα το να ξυπνάω μεσημέρι, όταν δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο λόγο να ξυπνήσω το πρωί. «Είναι ντροπή και ντρέπομαι». Δανείστηκα εδώ φράση του κειμένου μας. Να με συγχωρέσει ο δραματουργός μας κος Αναστασίνης!
Τι «ξένο» θα υιοθετούσα; Θα ήθελα να υιοθετήσω ένα πολύ συγκεκριμένο χαρακτηριστικό που έχουν πολλοί άνθρωποι της Ανατολής. Να ζω πιο συνειδητά στο παρόν. Πολύ δύσκολο να το καταφέρεις αυτό, ειδικά αν δεν έχεις καθημερινή επαφή με τη φύση. Αλλά γίνεται.
Εγώ κι Εγώ… εχθροί ή φίλοι; Από αδίστακτοι εχθροί οι πιο αγαπημένοι φίλοι. Και έτσι ανακάλυψα και κάτι καινούριο, που δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει. Την αυτοσυμπόνια! Απλά υπέροχη!
Στην τέχνη υπάρχει νέο και παλιό; Βλέπω την τέχνη σαν κάτι πιο άχρονο και ζωντανό πέρα από χρονικές ταμπέλες. Δεν έχει σημασία πότε γεννήθηκε, αλλά τί συναίσθημα γεννά στον άνθρωπο τη στιγμή που τη συναντά.
Η Κατερίνα Δημάτη μεγάλωσε στον Άγιο Δημήτριο Πιερίας, ένα χωριό στους πρόποδες του Ολύμπου. Σπούδασε θέατρο στην ΑΘήνα ολοκληρώνοντας τις σπουδές της το 2015 και αυτή τη στιγμή είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος θεατρικών σπουδών του Ναυπλίου. Δουλεύει επαγγελματικά στο θέατρο από το 2014 έχοντας πολλές συνεργασίες στο χώρο με κάποιες απ’ αυτές να είναι με τον Θεοδώρο Τερζόπουλο στην «Ορέστεια», τον Δημήτρη Τάρλοου στο «Κουκλόσπιτο», τον Άρη Μπινιάρη στον «Προμηθέα Δεσμώτη», «Ηλέκτρα» και «Χορό της Φωτιάς», την Ζωή Ξανθοπούλου , τον Θόδωρο Γράμψα κ.α.
