κείμενο worldvespa.net
Δεν υπάρχουν πιο περιζήτητες φωτογραφίες από εκείνες των “εξωτικών” ανθρώπων. “Αυθεντικά” πορτραίτα, άντρες με τατουάζ στο πρόσωπο, γυναίκες με μακριές κοτσίδες και φανταχτερά ρούχα (ή σχεδόν καθόλου ρούχα), παιδάκια με μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια, όλοι τους μπροστά από χωμάτινα ή ξύλινα καλύβια σε κάποιο χωριό σκαρφαλωμένο στα βουνά ή χαμένο σε κάποιο πυκνό δάσος. Πορτραίτα. Εικόνες αισθητικής αρτιότητας με τον κατάλληλο φωτισμό, τραβηγμένες στο ιδανικό σημείο την ιδανική στιγμή.
Ποιος ρώτησε τους “εξωτικούς” ανθρώπους πόσο εξωτικοί αισθάνονται;
Λίγοι ίσως. Ιδωμένοι οι περισσότεροι σαν ζωντανά μουσεία, στέκουν ποζάροντας ώστε να ικανοποιήσουν τη δίψα του Δυτικού ταξιδιώτη, τη φαντασίωσή του για τους μακρινούς και μυστηριώδεις τόπους. Την ανάγκη του να δει πως γύρω του κάπου στον κόσμο ζουν και αυτοί οι άνθρωποι. Και τι θα γίνει αν αυτοί οι άνθρωποι αποφασίσουν πως δεν είναι δα και τόσο άσχημο να έχουν ηλεκτρισμό στα σπίτια τους, να φορέσουν και βαμβακερά μπλουζάκια εκτός από χορταρένιες φούστες, να δουν τηλεόραση; Τότε ίσως κάποιος να γράψει κάποιο βαρύγδουπο άρθρο για την αυθεντικότητα που χάνεται, να καταραστεί επιφανειακά την παγκοσμιοποίηση και να προχωρήσει στους επόμενους ιθαγενείς…
•Η κυρία που απεικονίζεται στη φωτογραφία δεν είναι “εξωτική”. Είναι μια γυναίκα από την Παραγουάη, που μας φιλοξένησε στο σπίτι της, μας έδειξε στον κήπο της τα θεραπευτικά βοτάνια των Γουαρανί, μας πασάλειψε με κάποιο ζουμί που καταπράυνε τη φαγούρα απ’ τα μυριάδες τσιμπήματα κουνουπιών, μας έφτιαξε ένα απ’ τα πιο νόστιμα ροφήματα που έχουμε πιει ποτέ και όταν φύγαμε, μας έδωσε σπόρους για να φυτέψουμε τα φυτά της στην πατρίδα μας.
δείτε περισσότερα για το ταξίδι της Αλεξάνδρας και του Στέργιου εδώ
