επιμέλεια: Αναστασία Νικολάου //
Ιστορικά, οι βιογραφίες και οι αυτοβιογραφίες αφορούν στην καταγραφή του βίου. Μέχρι σήμερα έτειναν να παρουσιάζουν μόνο διάσημους ανθρώπους, αν και ημερολόγια όπως αυτά του Samuel Pepys και της Άννας Φρανκ καταγράφουν την εμπειρία των απλών ανθρώπων που ζουν εν μέσω σημαντικών γεγονότων.
Υπάρχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον επίσης για ζωές ανθρώπων που κατορθώνουν να ξεπεράσουν με επιτυχία δυσμενείς συνθήκες και δύσκολες εμπειρίες. Αυτές οι βιογραφίες και αυτοβιογραφίες αφηγούνται τη ζωή των ατόμων, επισημαίνοντας παράλληλα το κοινωνικό, πολιτιστικό και ιστορικό πλαίσιο στο οποίο ζουν.
Σήμερα, τα ημερολόγια γράφονται συχνά όχι με την παραδοσιακή έννοια, αλλά μέσω των γραπτών δημοσιεύσεων και των φωτογραφιών που αναρτώνται στις διάφορες πλατφόρμες των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, όπου οι χρήστες τους διατηρούν τα προσωπικά τους προφίλ. Το ενδιαφέρον μας για τις ζωές των άλλων έχει αυξηθεί εκθετικά με τα νέα τεχνολογικά μέσα να παρέχουν πρόσβαση και πληροφορίες για τη ζωή των ανθρώπων (ή τις περσόνες αυτών)
Ζώντας μέσα στην πανδημία
Μόλις το αρχικό σοκ της πανδημίας μετατράπηκε στο «νέο φυσιολογικό», η προσοχή στράφηκε στη ζωή των καθημερινών ανθρώπων. Των ανθρώπων που έγιναν οι νέοι ήρωες της πραγματικότητας, όπως οι γιατροί, το νοσηλευτικό προσωπικό, οι εθελοντές και όσοι μέσα στις δύσκολες συνθήκες έγιναν τα πρόσωπα της ημέρας, οι απροσδόκητοι ήρωες και εκείνοι που κράτησαν την ελπίδα ζωντανή.
Η απομόνωση του λοκντάουν, η κοινωνική απόσταση και η αβεβαιότητα για το πόσο καιρό θα κρατήσει αυτή η νέα πραγματικότητα αποτελούν το έναυσμα για να επανεξετάσουμε το πώς αντιλαμβανόμαστε το άτομο και την κοινωνία.
Υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία για όσους επιβιώνουν από την πανδημία μέσα σε συνθήκες φτώχειας, ενδοοικογενειακής βίας και άλλων ανισοτήτων. Δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι γνωρίζουμε όλες τις εμπειρίες των ανθρώπων για την πανδημία, και ενώ μας υπενθυμίζεται συνεχώς ότι «είμαστε όλοι μαζί», γνωρίζουμε στην πραγματικότητα ότι οι εμπειρίες μπορεί να είναι πολύ διαφορετικές ανάλογα με τις περιστάσεις.
Το αίτημα των κυβερνήσεων σε όλο τον κόσμο να αναλάβουμε την ατομική μας ευθύνη για να κρατήσουμε τους άλλους ασφαλείς, με την παραμονή στο σπίτι ή τη χρήση μάσκας, ανέδειξε εκείνους που συμπεριφέρονται σωστά. Όσοι έδειξαν ανεύθυνη συμπεριφορά ήρθαν αντιμέτωποι με την οργή.
Κάποιες εκκλησίες στις ΗΠΑ δίνουν τη δυνατότητα σε οικογένειες που έχασαν ανθρώπους τους από την Covid να γράψουν και να δημοσιεύσουν στο ηλεκτρονικό βιβλίο μνήμης φωτογραφίες και ένα σύντομο κείμενο για τους εκλιπόντες. Συλλέγοντας και αναλύοντας τις ιστορίες των ανθρώπων, μπορούμε να αμφισβητήσουμε επικίνδυνες γενικεύσεις και να δώσουμε βήμα σε εκείνους που είναι περιθωριοποιημένοι. Μπορούμε να διερευνήσουμε τις εμπειρίες τους και τον αντίκτυπο αυτών των εμπειριών. Αυτά είναι τα αρχεία που στο μέλλον θα μας επιτρέψουν να κοιτάξουμε πίσω και να αναλογιστούμε το παρόν και τη σημασία των γεγονότων αυτής της πανδημίας για την ιστορία.
