του Γιάννη Παναγόπουλου //
εικόνα: Μάριος Λόλος
Παρασμένη εβδομάδα, μεσημέρι. Τέρμα κρύο και έχει χαλάσει το κράνος της μηχανής. Κράνος δηλαδή φοράω, αλλά έχει σπάσει η μεμβράνη που φυλά τα μάτια. Ανεβαίνω τη Σταδίου σφαίρα. Στο ύψος της Κλαυθμώνος, λίγο παραπάνω από τη στάση των τρόλεϊ, βλέπω τον Αίαντα, έτσι τον λένε. Είναι η ειδική υδροφόρα της Ελληνικής Αστυνομίας. Το υπερόπλο της ΕΛΑΣ κατά των διαδηλώσεων. Ποιος θα ήθελε μια ριπή κρύου νερού σε μια μέρα σαν τη χτεσινή, φινάλε Γενάρη! Γκρρρρ
Πάω στη διαδήλωση των φοιτητών. Σταματώ στο Σύνταγμα. Ο “Μεγάλος Περίπατος” παραμένει η γκράντε αισθητική λοβιτούρα της καρδιάς μας. Γλάστρες, ξερά χόρτα, υποψήφιοι επιβάτες ΜΜΜ και ταξιτζήδες που σιχτιρίζουν άνδρες της Δημοτικής Αστυνομίας. Και τι άλλο; Α ναι, και ο ήχος του ελικοπτέρου της Ελληνικής Αστυνομίας που σουλατσάρει στον αέρα.
Δεν κάθομαι, φεύγω για άγνωστο στρατιώτη. Περνώ από μπροστά του. Στο ύψος των τσολιάδων έχει παραταχθεί η νέα ομάδα της Ελληνικής Αστυνομίας “Ο.Δ.Ο.Σ.” για τις διαδηλώσεις. Δεν φορά τη βαθύ μπλε στολή. Φορά τζόκεϊ και μπλούζες μπλε ιλεκτρίκ. Πάω παρακάτω. “Πέφτω” πάνω σε διμοιρία ΜΑΤ και τροχονόμους που εκτρέπουν την κυκλοφορία. Κάπου στρίβω, δε θυμάμαι τον δρόμο. Η Σόλωνος είναι πήχτρα. Πάω ευθεία για την πλατεία Κολωνακίου. Εκεί να δεις. Άνδρες της αστυνομίας ξανά. Γκλομπ, πλαστικές βάτες, επιγονατίδες, πιστόλια και φρέντο στο χέρι. Φεύγω προς Λυκαβηττό.
Αν σε πάρει τηλέφωνο η θεία από το χωριό και ρωτήσει “Τι κάνετε στην Αθήνα;” Τι θα απαντήσεις; “Κάνει κρύο και πολλή αστυνομία;” Πια η ΕΛΑΣ προσφέρεται και σαν φυσικό φαινόμενο. Το νομοσχέδιο Κεραμέως δεν πρέπει να περάσει (δεν το είπα αυτό, ως τώρα;).
