Προσοχή! Εύθραυστον! | Η εξομολόγηση – Σπύρος Αναστασίνης
Εξομολογήσεις που μετατρέπονται σε αναμετρήσεις. Με τους εαυτούς, με τους άλλους. Εντός κι εκτός. Με την προσοχή που δίνουμε σε ένα πολύτιμο κρύσταλλο. Γιατί τι άλλο, είναι η ψυχή από ένα διάφανο κρύσταλλο. Κάποτε θολό. Κάποτε βρώμικο. Κάποτε λαμπερό. Πάντα όμως κρύσταλλο. Άνθρωποι της τέχνης σε δέκα ερωτήσεις-δέκα ιστορίες που μοιάζουν προσωπικές, μπορεί να αφοράν όμως όλους. Α, και μια ερώτηση για την ίδια την Τέχνη. Πως αλλιώς…
Σπύρος Αναστασίνης – Δραματουργός και Ηθοποιός. Την περίοδο αυτή παίζει με την ομάδα Αυτή κι Αυτοί στη θεατρική παράσταση «Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, δραματοποίηση του ομώνυμου μυθιστορήματος του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, σε δραματουργική επεξεργασία δική του και σκηνοθεσία του Αντρέα Ψύλλια.
Μια ιστορία που με συνοδεύει… «For Sale, Baby Shoes, Never Worn». Μία από τις μικρότερες ιστορίες που γράφτηκαν ποτέ. Μέσα σε έξι λέξεις χωράει ολόκληρη ιστορία. Την πρωτοσυνάντησα όταν έκανα το πρώτο μου σεμινάριο γραφής και από τότε είναι πάντα στο μυαλό μου για να μου θυμίζει ότι η λακωνικότητα, που τόσο θαυμάζω, είναι εφικτή.
Ένα πρόσωπο που με σημαδεύει… Το παιδικό μου. Το δικό μου πρόσωπο όταν ήμουν παιδί. Δυσκολεύομαι να το θυμηθώ. Είναι δύσκολο να φέρουμε στη μνήμη μας πώς ήμασταν γιατί για όλους μας η αλλαγή του εαυτού μας είναι σταδιακή. Ευτυχώς υπάρχουν οι φωτογραφίες. Και κάθε φορά που με βλέπω και βλέπω τα μάτια μου, με θυμάμαι. Και με θυμάμαι με μάτια ορθάνοιχτα, αθώα και γεμάτα καλό.
Μια κατάσταση που με τσακίζει…Το περίμενε. Κάθε φορά που χρειάζεται να περιμένω για κάτι από το πιο απλό, σε μία ουρά ενός μαγαζιού, ή κάτι πιο περίπλοκο, όπως μία απάντηση σε κάτι, υποφέρω. Ιδίως γιατί πρέπει να προσποιηθώ ότι δε με νοιάζει και να ασχοληθώ με κάτι άλλο, για να αντέξω την αναμονή.
Ένα όνειρο που με «στοιχειώνει»… Χαμένος στην Ομόνοια τη νύχτα. Εγώ παιδί, φοβισμένος, να θέλω να πιάσω το χέρι του πατέρα μου και αυτός να μη μου το δίνει. Αυτό δεν είναι όνειρο, είναι ανάμνηση. Αλλά ο παιδικός μου εγκέφαλος την είχε κρύψει τόσο που δεν θυμόμουν την ύπαρξή της. Μετά από χρόνια, ενήλικας πια, τη θυμήθηκα καθώς περπατούσα στην Ομόνοια ένα βράδυ. Και από τότε έχω ονειρευτεί αυτή τη στιγμή δύο φορές. Είναι ο χειρότερός μου εφιάλτης και με τρομάζει τόσο γιατί ξέρω ότι ακόμα δεν τον έχω ξεφορτωθεί.
Θραύσματα που με ολοκληρώνουν… Πέντε σπασμένες μύτες μολυβιών. Πέντε σπασμένα μολύβια και ακόμα ένα στο χέρι να γράφω. Να γράφω ό,τι μου κατεβαίνει στο κεφάλι. Χαρτιά γραμμένα, τσακισμένα, διπλωμένα, τσαλακωμένα, πεταμένα από ‘δω και από ‘κει. Μία λάμπα να καίει πάνω από τα χαρτιά και ένα τσιγάρο να καίγεται σε ένα τασάκι. Δίπλα στο τασάκι τα γυαλιά της μυωπίας μου, μαύρα και χοντροκομμένα. Το τέλειο σκηνικό για τον συγγραφέα που θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω.
Ένας ανεκπλήρωτος στόχος… Η Επίδαυρος. Το μεγάλο. Το αρχαίο δράμα είναι η μεγαλύτερη μου αγάπη. Έχω μελετήσει πολύ γι’ αυτό αλλά, ποτέ ως τώρα, δεν έχω αναμετρηθεί πρακτικά με αυτό. Μόνο στη θεωρία. Και ως θεατής. Πρώτη φορά που πήγα στην Επίδαυρο και παρακολούθησα παράσταση, μετά το συναίσθημα που ένιωσα, μου υποσχέθηκα, ότι κάθε χρόνο, βρέξει χιονίσει, θα πηγαίνω εκεί, στο αρχαίο Θέατρο για παράσταση. Και μέχρι σήμερα έχω τηρήσει την υπόσχεσή μου. Ανυπομονώ για τον χρόνο που θα πάω εκεί όχι ως θεατής.
Ένας εκπληρωμένος «έρωτας»… Η Βενετία. Της Ιταλίας. Έζησα εκεί γιατί έκανα το Erasmus μου στο πτυχίο. Πάντα ήθελα να ζήσω στο εξωτερικό και η Ιταλία ήταν η ιδανικότερη επιλογή. Μάζεψα τόσες εικόνες, έμαθα τόσα πράγματα και ονειρεύτηκα τόσο πολύ ξυπνώντας κάθε μέρα σε μία πόλη που μοιάζει σαν από παραμύθι. Η καρδιά μου είναι ακόμα εκεί και το σώμα μου την επισκέπτεται συχνά από τότε.
Τι δικό μου θα καταργούσα; Το ρολόι. Με αντάλλαγμα το κομπολόι. Σιχαίνομαι τον χρόνο που περνάει. Και δεν εννοώ μόνο τα χρόνια που μας γερνάνε. Εννοώ τα λεπτά που περνάνε και κάνουν την μέρα να κινείται στους ρυθμούς του. Όλοι τρέχουν σαν τρελοί. Και τρέχω κι εγώ γιατί αν σταματήσω οι υπόλοιποι θα με ποδοπατήσουν. Δε μου αρέσει που δεν μπορώ να σταματήσω. Και που δεν ξέρω να παίζω κομπολόι.
Τι «ξένο» θα υιοθετούσα; The British punctuality. Να είμαι Άγγλος στα ραντεβού μου. Μέσα στο τρέξιμο δύσκολο να είσαι συνεπής με τον χρόνο. Δεν το παρακάνω, αλλά συνήθως αργώ λίγο, κυρίως σε συναντήσεις με φίλους. Βλέπω άλλους που προτιμούν να είναι νωρίτερα κάπου κι ας περιμένουν, και το θαυμάζω. Παράλληλα, δεν το καταλαβαίνω.
Εγώ κι Εγώ… εχθροί ή φίλοι; Φίλοι από τον στρατό. Αλήθεια. Από τότε που πήγα στον στρατό είναι φίλοι. Πριν από αυτό ήταν εχθροί. Ο στρατός μου προσέφερε άπλετο χρόνο στη σκοπιά, όπου ο μόνος που υπήρχε να μιλήσω ήταν ο εαυτός μου. Και το έκανα. Μου μίλησα, με άκουσα, με κατάλαβα και μου υποσχέθηκα να μη σταματήσω να κάνω όλα αυτά και όταν δε θα είμαι στη σκοπιά. Μέχρι τώρα τα έχω καταφέρει. Και το μέσα εγώ με το καθημερινό εγώ είναι φίλοι. Αγαπούν τον φίλο τους. Με τα ελαττώματά τους, αλλά τον αγαπούν.
Στην τέχνη υπάρχει νέο και παλιό; Η τέχνη είναι αυτό που λένε οι καλλιτέχνες. Οι καλλιτέχνες μιλάνε για αυτά που έχουν ζήσει, που τους έχουν εμπνεύσει και τους έχουν προβληματίσει. Και μιλάνε με τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί από όλα αυτά. Άρα το παρελθόν δημιουργεί το μέλλον. Κι αυτό το μέλλον με τη σειρά του θα είναι παρελθόν για το επόμενο μέλλον. Για τον επόμενο καλλιτέχνη που θα δημιουργήσει τέχνη. Έτσι όλα στην τέχνη είναι παλιά και νέα ταυτόχρονα.
Ο Σπύρος Αναστασίνης είναι δραματουργός και ηθοποιός. Σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Ca’ Foscari της Βενετίας. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Θεατρική Μετάφραση και Δημιουργική Γραφή στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και ασχολείται κυρίως με τη δραματοποίηση της λογοτεχνίας. Έχει εργαστεί ως θεατρολόγος στο Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής και έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις και σε διαφημιστικά σποτ. Παράλληλα, εργάζεται ως δάσκαλος ελληνικών ως δεύτερη/ξένη γλώσσα σε κέντρο πολιτισμικής εκπαίδευσης στην Αθήνα.
