Ο δίσκος Of a Simple Man (1972) του Lobo δεν άλλαξε τον κόσμο. Αλλά μπορεί να αλλάξει για λίγο τη διάθεσή σου. Και μερικές φορές αυτό είναι υπεραρκετό
Μια ματιά σε έναν folk – rock δίσκο που μιλάει χαμηλόφωνα αλλά σε κοιτάζει κατάματα
Ο Lobo δεν είναι από αυτούς που θα σου πιάσουν την κουβέντα με στόμφο. Δεν φωνάζει, δεν εντυπωσιάζει με ενορχηστρώσεις μαμούθ ούτε κουβαλάει πάνω του τη βαριά σκιά κάποιας σκηνής. Είναι απλός (το λέει και ο τίτλος του άλμπουμ) κι αυτή η απλότητα είναι και η δύναμή του.
Το Of a Simple Man είναι από αυτούς τους δίσκους που αν τους ακούσεις σε λάθος φάση, μπορεί να σου περάσουν απαρατήρητοι. Αν όμως τους αφήσεις να σου μιλήσουν όταν είσαι ευάλωτος, μόνος ή απλός παρατηρητής της ζωής σου, τότε σου πιάνουν το χέρι και δεν το αφήνουν εύκολα.
Η φωνή του Lobo έχει κάτι το μαλακό, σχεδόν ψιθυριστό. Κι όταν μιλά για την απώλεια, την αγάπη που δεν έγινε ποτέ ή την ανάγκη για αποδοχή, το κάνει με τρόπο που θυμίζει φίλο που κάθεται δίπλα σου σε ένα παγκάκι. Κανένα δράμα, μόνο η αλήθεια.
Το “I’ d Love You to Want Me” μπορεί να είναι ή να έγινε το πιο γνωστό κομμάτι απ’ το άλμπουμ, αλλά για μένα εκεί που πραγματικά ξεδιπλώνεται η μαγεία του δίσκου είναι στο “Running Time”. Ένα κομμάτι υπόγειο, εσωτερικό, που δεν ζητά να το προσέξεις. Απλά σε πιάνει απ’ το μπράτσο με διακριτικότητα και σε βάζει μέσα του.
Οι στίχοι είναι λιτοί αλλά γεμάτοι: μια σκέψη για τον χρόνο που φεύγει, για τις στιγμές που χάνονται, για τις σχέσεις που μένουν ανολοκλήρωτες. Έχει αυτή την ήσυχη μελαγχολία που θυμίζει δρόμο μετά τη ανοιξιάτικη βροχή, όταν όλα φαίνονται λίγο πιο καθαρά, λίγο πιο αληθινά.
Of a Simple Man – Ακουστικές κιθάρες, καθαρή παραγωγή, χωρίς περιττά στολίδια. Δεν προσπαθεί να σου επιβληθεί, σου προτείνει απλώς να ξανακαθίσεις λίγο μαζί του. Αν το κάνεις, θα βρεις μέσα του μικρές αλήθειες που πιθανόν να κουβαλάς κι εσύ.
