Αφιέρωμα | Κριτικοί Θεάτρου: Μία παράσταση από το 2025 στο 2026. Δεκαοκτώ άνθρωποι, κριτικοί και πολιτιστικοί συντάκτες, που «μπαινοβγαίνουν» στα θέατρα, με τον τρόπο που μπαινοβγαίνουν στο ίδιο τους το σπίτι, με προσοχή, επιμέλεια, φροντίδα και αγάπη, καταθέτουν μία παράσταση που τους συγκίνησε, που τους άγγιξε, που τους ταίριαξε.
Θα μπορούσε να είναι ένα θεατρικό New Year’s Resolutions.
Θα μπορούσε να είναι ένα άρθρο συμπεριληπτικό παραστάσεων, Θα μπορούσε να είναι, «αυτές είναι οι καλύτερες παραστάσεις του 2025» ή (ακόμα χειρότερα) «αυτές θα είναι οι καλύτερες παραστάσεις του 2026».
Όμως όχι. Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι.
Δεκαοκτώ άνθρωποι, κριτικοί και πολιτιστικοί συντάκτες, που «μπαινοβγαίνουν» στα θέατρα, με τον τρόπο που μπαινοβγαίνουν στο ίδιο τους το σπίτι, με προσοχή, επιμέλεια, φροντίδα και αγάπη, καταθέτουν μία παράσταση που τους συγκίνησε, που τους άγγιξε, που τους ταίριαξε.
Προσέξτε, δεν είναι -ίσως- η καλύτερή τους. Είναι μια παράσταση που είδαν το 2025 και για συγκεκριμένους λόγους την προτείνουν και για το 2026.
Γιατί, όλοι μας γνωρίζουμε καλά, πως ο καθένας από εμάς, «ειδικοί» και κοινό, είμαστε πρώτα απ’ όλα θεατές. Και πως ο καθένας από εμάς, μπορεί να βρει δεκάδες λόγους για να τον αγγίξει ή όχι μια παράσταση. Για να συναντηθεί μαζί της ή να απομακρυνθεί από αυτήν,
Για αυτό, άλλωστε πηγαίνουμε θέατρο. Για να επικοινωνήσουμε και να αγγιχτούμε.
Δεκαοκτώ άνθρωποι, λοιπόν, γράφουμε για ό,τι μας άγγιξε μπροστά από μια θεατρική σκηνή. Για ένα άγγιγμα που έγινε μέσα μας χαρακιά ψυχής. Αυτό!
Γιώργος Βουδικλάρης (artivist.gr) Σε μια σαιζόν ως τώρα άκρως απογοητευτική, από κάθε πλευρά, και καλλιτεχνική και εμπορική, δεν βρίσκω χώρο για υπερθετικά και θριαμβολογίες. Παραστάσεις κατεβαίνουν πρόωρα, ενώ άλλες –πολλές άλλες- απογοητεύουν πικρά λόγω προχειρότητας σε κείμενα, ερμηνείες και συνολική προσέγγιση, αποκαλύπτοντας το αυτονόητο: ότι κανείς δεν μπορεί να απαιτεί από έναν καλλιτέχνη να βγάζει λαγούς από το καπέλο του μία, δύο ή και τρεις φορές το χρόνο. Δύο είναι οι παραστάσεις που θα ήθελα να προτείνω, και θα σας συνιστούσα να τρέξετε γιατί κανείς δεν ξέρει για πόσο θα συνεχίσουν: «Νοχαβελάνδη» του Γιάννη Αποσκίτη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Βουρδαμή στο Θέατρο 104: Αναπαράγω γελώντας τον όρο «γουέστερν δωματίου». Ντελιριακό, ρηξικέλευθο και απολαυστικό πόνημα μιας απόλυτα δεμένης ομάδας. Πέρασα υπέροχα και τους θαύμασα. Ο Αποσκίτης παραδίδει το ένα κείμενο μετά το άλλο. Τον χαίρομαι, αλλά τρέμω μήπως η τόση παραγωγικότητα στραφεί εναντίον του. Το κείμενο είναι τόσο αστείο, που κρύβει πόσο σοβαρό είναι στην ουσία. «Ό,τι φοβάμαι, έχει ήδη συμβεί», εμπνευσμένο από το «The Year of Magical Thinking» της Joan Didion. Σκηνοθεσία & Ερμηνεία: Μαρίτα Τζατζαδάκη. Καθηλωτική, λιτή και ουσιαστική ερμηνεία, αληθινό μάθημα υποκριτικής ισορροπίας. Δεν ήξερα την Τζαταζαδάκη: σας συνιστώ να τη μάθετε κι εσείς. Αλλιώς θα χάσετε. Στο TERAS ATHENS / OROFOS.
Ανθούλα Δανιήλ (periou.gr, diastixo. gr, fractalart.gr chartismag.gr) Είναι γνωστό πως τα ιστορικά δράματα του Σαίξπηρ ασχολούνται με τον αγώνα για το στέμμα της Αγγλίας, έναν αγώνα που διήρκεσε εκατό χρόνια, τον 14ο με 15ο αιώνα. Ο «Ερρίκος Ε» είναι το τέταρτο έργο μιας ιστορικής τετραλογίας. Και όπως επισημαίνει και ο Γιαν Κοττ στο έργο του Σαίξπηρ, ο σύγχρονός μας, «Όποιος θέλει να ερμηνεύσει τον κόσμο του Σαίξπηρ σαν τον πραγματικό κόσμο, πρέπει ν’ αρχίσει τη μελέτη … από τα ιστορικά δράματά του». Πρόκειται για την πολιτική αδηφαγία του Ερρίκου του Ε΄ που θέλει να επισυνάψει στην αυτοκρατορία του και τη Γαλλία και θα το καταφέρει. Το έργο είναι επίκαιρο, αφού όλοι οι «μεγάλοι» της Ιστορίας, με τον ίδιο μεγαλομανή στόχο, τον οποίο μεταφράζουν σε εθνικό μεγαλείο, θυσιάζουν χιλιάδες κορμιά στα λασπωμένα με αίμα πεδία των μαχών. Το έργο παίζεται συγκλονιστικά από τις 7 Νοεμβρίου 2025, στο Θέατρο Σημείο σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Διαμαντή.
Κώστας Β. Ζήσης (fragilemag.gr) Στην πλέον άχρωμη θεατρική σεζόν των τελευταίων χρόνων, είναι σχεδόν αναπόφευκτο ο κριτικός φακός να εστιάσει σε σημαντικές ερμηνείες της χρονιάς. Για παράδειγμα, ο Μιχάλης Βαλάσογλου, με την εύπλαστη σωματικότητα και την καλά οργανωμένη υποκριτική του εργαλειοθήκη στο Θέατρο Αποθήκη, είναι ένας πολύ σημαντικός λόγος να δεις το «δύσκολο» έργο του Βρετανού συγγραφέα Martin Crimp «Στην εξοχή» που σκηνοθετεί η Αικατερίνη Παπαγεωργίου. Ή, η αξιομνημόνευτη ερμηνεία στο ρόλο της Εκάβης της Μαρίας Σαββίδου στο ωραιότερο ανέβασμα που έχει δει ποτέ στο ελληνικό θέατρο το «Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή στη Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης, μια δουλειά του Στάθη Λιβαθινού. Θα σταθώ ωστόσο ιδιαίτερα στη «Συνάντηση» του Stephen Belber που σκηνοθετεί ο Γιώργος Κιμούλης, φέτος στο Θέατρο Μουσούρη, για τη λεπτομερή ανθρώπινη επεξεργασία ενός ρόλου και ενός χαρακτήρα, που ενώ απειλείται να βουλιάξει στον εκχυδαϊσμό μιας βάρβαρης καρικατουροποίησης, ο Γιώργος Κιμούλης, με ψυχογραφική εμβάθυνση και ευαισθησία και με προσεκτικά διατυπωμένο ρυθμό, τον ανεβάζει στην επιφάνεια, υλοποιώντας επί σκηνής ένα καλοσχεδιασμένο, καλομελετημένο ψυχολογικό προσχέδιο του ήρωά του.
Κατερίνα Θεοδωράτου (korali.com.gr) «Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη στο Θέατρο Σταθμός. Ένα έργο που κατοπτρίζει μία μεταβατική εποχή, περνώντας ακροθιγώς από την ηθογραφία για να φτάσει στην ενδότερη, αχαρτογράφητη περιοχή του συλλογικού μας ψυχισμού· που διασχίζει το μεταπολιτευτικό «επίκαιρο» για να αναδείξει το καίριο· που, φωτογραφίζοντας το ταμπλό βιβάν μιας νέας «αυλής των θαυμάτων» μέσα στη φαινομενική της κανονικότητα, εστιάζει τον φακό σε όσους δεν χωρούν σε αυτήν. Ο σκηνικός κόσμος που έχει στήσει ο Μάνος Καρατζογιάννης υποστηρίζει έξοχα την ψυχαναλυτική διάσταση του έργου -όπως και η ενιαία αισθητική των ερμηνειών. Ξεχωρίζουν η Σμαράγδα Σμυρναίου στον κομβικό, «εξισορροπητικό» ρόλο της Μαρίτσας, η Ερμίνα Κυριαζή με την αναπάντεχη διάσταση και το ειδικό βάρος που δίνει στην περσόνα της Καίτης, μακριά από τις στερεοτυπικές αποδόσεις της, η Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη ως απελπισμένα νευρωτική Κατερίνα και ο ίδιος ο Μάνος Καρατζογιάννης, που αποδίδει έγκυρα τις αντιφάσεις, το βάρος, τη σκληρότητα αλλά και την ευαλωτότητα του κεντρικού ήρωα. Η παράσταση επαναλαμβάνεται τον Απρίλιο στον Σταθμό. Θα την ξαναδώ.
Τώνια Καράογλου (Αθηνόραμα) Ανάμεσα στις δεκάδες επιλογές, επιλέγω να σταθώ στα «Παιδιά ενός κατώτερου θεού», που σκηνοθετεί ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος στο θέατρο Άλφα. Το έργο -γνωστό στους παλιότερους από την οσκαρική κινηματογραφική μεταφορά και από τις ελληνικές παραστάσεις του- αφηγείται την ιστορία σύγκλισης δύο κόσμων: των ομιλούντων και των κωφάλαλων. Ένα love story στηρίζει την πλοκή και το έργο είναι δυναμικό, αν και δεν αποφεύγει το μελοδραματισμό. Γι’ αυτό και θεωρώ ακόμη σημαντικότερη τη σκηνοθετική δουλειά του Δημοσθένη Παπαδόπουλου, που απομάκρυνε αυτά τα βάρη και επέλεξε μία «εργαστηριακής συνθήκης» προσέγγιση. Το αποτέλεσμα είναι μία συγκινητική δουλειά συνόλου και off Broadway λιτότητας, που εστιάζει στον ανθρώπινο παράγοντα. Στο επίκεντρο του εξαμελούς θιάσου, η Ευσταθία Τσαπαρέλη σε μία συγκλονιστική ερμηνεία της κωφάλαλης Σάρα.
Ντίνα Καρρά (onlytheater. gr) Ο Ιβάν Βιριπάγιεφ θα μας απασχολεί από εδώ και στο εξής. Γιατί το όνομά του είναι συνυφασμένο με αυτό που λέμε «πολιτικό» θέατρο. Γιατί καθρεφτίζει τις σκέψεις μας, τους φόβους, τις εμμονές και τις προσδοκίες μας, γιατί σκιαγραφεί όλα εκείνα που συμβαίνουν γύρω μας με τρόπο πολύπλευρο και καταιγιστικό, κλείνοντας το μάτι στο δυτικό κόσμο που μιλάει εκ του ασφαλούς και από θέση ισχύος. Η παράσταση «ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΙΡΑΝ» στα χέρια της ομάδας «Μικρή Ορχήστρα των Πραγμάτων» του Χρήστου Θεοδωρίδη ευτυχεί. Είναι υποδειγματική με κουρδισμένη σκηνοθεσία, κουρδισμένους ηθοποιούς, κουρδισμένο λόγο. Τίποτα περιττό στη σκηνογραφία, στα φώτα, στη δραματουργική επεξεργασία. Με ταρακούνησε και ως άνθρωπο και ως θεατή…
Ιωάννης Λάζιος (theatromania.gr) «Η Συνάντηση» συνεχίζει και το 2026 στο Θέατρο Μουσούρη, επιβεβαιώνοντας τη δύναμη και την απήχησή της. Η παράσταση υπήρξε για μένα μία από τις πιο σπαρακτικές εμπειρίες του 2025. Η ιστορία του Τόμπι Πάουελ, ενός πρώην διάσημου χορογράφου που ζει απομονωμένος, ξετυλίγεται μέσα από μια επίσκεψη που μετατρέπεται σε ψυχολογική αναμέτρηση. Το σκηνικό της Κατερίνας Σβορώνου, γεμάτο αναφορές στον κόσμο του χορού της Νέας Υόρκης, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μνήμης και υποδόριας μελαγχολίας. Ο Γιώργος Κιμούλης παραδίδει μια ερμηνεία εξαιρετικής εσωτερικότητας και λεπτότητας, αποκαλύπτοντας σταδιακά την εύθραυστη ψυχή ενός ανθρώπου που παλεύει με τα μυστικά του παρελθόντος. Η παράσταση συγκινεί βαθιά, συνδυάζοντας μυστήριο, ψυχολογική ένταση και αληθινή θεατρικότητα. Την προτείνω ανεπιφύλακτα για το 2026.
Μυρτώ Λοβέρδου (Το Βήμα) «Η Συνάντηση» του Στίβεν Μπέλμπερ στο Θέατρο Μουσούρη. Πάντα πίστευα ότι ο ηθοποιός και η ερμηνεία του είναι το ισχυρότερο συστατικό μιας παράστασης, αυτό που μπορεί να την απογειώσει. Χωρίς, φυσικά, να υποτιμώ την καθοριστική, όχι πάντα, ματιά του σκηνοθέτη, ο ηθοποιός παραμένει η πεμπτουσία του θεάτρου. Ο Γιώργος Κιμούλης στη «Συνάντηση» («The Match») του Στίβεν Μπέλμπερ υποδύεται έναν 70χρονο ομοφυλόφιλο, πρώην χορευτή, χορογράφο και δάσκαλο χορού που βρίσκεται σε αποδρομή. Ζει μόνος, αποκομμένος απ΄τον έξω κόσμο, ανάμεσα σ’ένα πληκτικό τώρα κι ένα, σχεδόν ξεχασμένο, ένδοξο παρελθόν. Η αναπάντεχη επίσκεψη ενός ζευγαριού, θα του προσφέρει την υποψία μιας ελπίδας -της πατρότητας. Ο Κιμούλης είναι ο Τόμπι Πάουελ, απ’την πρώτη στιγμή που εμφανίζεται στη σκηνή, ως την τελευταία. Παίζει με όλο του το σώμα, παίζει με τα χέρια του, με κάθε του πτυχή. Παίζει ακόμα και με την πλάτη του ή τις φλέβες του προσώπου του. Πηγαίος, άμεσος, αληθινός. Αυτοσαρκάζεται, αγωνιά, συγκινεί.
Διονύσης Μαλαπέτσας (Palcoscenico.gr) Το «Killing Godot» του Nicholas Kazan που ανεβαίνει σε παγκόσμια πρώτη στο Θέατρο Τόπος Αλλού. Ο Καζάν, με ένα κείμενο ευφυές, καλογραμμένο και εύρυθμο, πλούσιο σε θεατρικά αυτοαναφορικά στοιχεία, προσεγγίζει με ευλαβικό σεβασμό το έργο του Μπέκετ, ενσωματώνοντας το ίδιο καυστικό χιούμορ, προκαλώντας πηγαίο γέλιο στο κοινό, διατηρώντας το χαρακτήρα της “τραγικωμωδίας”. Επί σκηνής συναντούμε το γνωστό μπεκετικό δίδυμο να ενσαρκώνεται από τους Νίκο Καμτσή και Δημήτρη Φραγκιόγλου, αλλά και δύο εκπλήξεις, μια γυναικεία εισβολή απ’ την περφόρμερ Ναταλί Φλουρή, αλλά και τον ίδιο τον Μπέκετ “ολοζώντανο” να συνομιλεί με τους ήρωές του. H σκηνοθετική ματιά του Νίκου Καμτσή είναι αξιόλογη, άκρως ατμοσφαιρική και λυρική, αρμονικά συντεταγμένη με το κείμενο του Καζάν. Οι Καμτσής και Φραγκιόγλου, συμπρωταγωνιστές και συνοδοιπόροι, πολύπειροι θεατράνθρωποι, με απαράμιλλη χημεία και υποκριτική δεινότητα, υφαίνουν επιμελώς το έργο, προσφέροντάς μια σπιρτόζικη και απολαυστική παράσταση, που πραγματικά επιβάλλεται να παρακολουθήσει κάθε άνθρωπος που αγαπά την ύψιστη έκτη τέχνη.
Μαρία Μαρή (artistico.gr) «Η ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ Κ.» του Μάριου Ιορδάνου με την Σοφία Καζαντζιάν στο Θέατρο Αργώ. Η παράσταση θα μπορούσε να λέγεται και «Όλος ο Κάφκα σε μια ώρα και κάτι…». Η Σοφία Καζαντζιάν δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. Η τεχνική της είναι πολυσχιδής. Από Κάφκα γίνεται κατσαρίδα και εγκλωβίζεται στον ρόλο αυτόν έχοντας όλα τα χαρακτηριστικά του ατόμου που θέλει να γίνει έντομο και όλες τις ανασφάλειες αυτού, που θέλει να γίνει Κάφκα. Είναι εγκλωβισμένη σε ένα σκληρό κέλυφος για να προστατεύσει την ιδιαιτερότητά του και δεν μπορεί να επανέλθει στην πρότερη φύση του. Μπορεί να εκφράσει άρτια το ανικανοποίητο της ανθρώπινης φύσης και την άρνηση του απόλυτου όντος να γίνει άνθρωπος. Η παράσταση και το κείμενο συνεπαίρνουν τον θεατή!
Γιώργος Μητρόπουλος (euronews.gr) «Το συνέδριο για το Ιράν» του Ιβάν Βιριπάγεφ στο ΠΛΥΦΑ. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης και η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων επέλεξαν ένα εξαιρετικά δυνατό και βαθιά πολιτικό – υπαρξιακό έργο του δημοφιλούς Ρώσου συγγραφέα που σε κάνει να σκεφτείς πολλά ζητήματα που απασχολούν τον κόσμο μας σήμερα. Με επίκεντρο ένα επιστημονικό συνέδριο στην Κοπεγχάγη και αφετηρία την πολιτισμική σύγκρουση Ανατολής και Δύσης, εκτυλίσσεται ένας αγώνας ομιλιών, λόγων και αντίλογων, – σχεδόν – μονολόγων για τις αντιφάσεις, τα στερεότυπα και τις διαφορετικές πτυχές που έχουν ένα σωρό θέματα, όπως η θρησκεία, η πολιτική, η αγάπη, η μετανάστευση, η τρομοκρατία, ο καπιταλιστικός τρόπος ζωής, η ελευθερία. Οι ηθοποιοί ερμηνεύουν εξαιρετικά τους διαφορετικούς χαρακτήρες που συμμετέχουν στο συνέδριο, απογειώνοντας το τελικό αποτέλεσμα. Ένα πολυφωνικό υποκριτικό σύνολο που πραγματικά σε καθηλώνει με τη πολυμορφία και τη ρητορική του δεινότητα.
Γρηγόρης Μπέκος (Το Βήμα) Παρακολούθησα μόλις πριν από μερικές μέρες την παράσταση «Το τρίτο στεφάνι», στη σκηνή της οδού Φρυνίχου (Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν), σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού. Και την παρακολούθησα με αμείωτο ενδιαφέρον. Θεωρώ ότι είναι από τις ωραιότερες δουλειές του Λιβαθινού, με τη σταθερή ομάδα των συνεργατών του. Τη διασκευή (του ομότιτλου, αριστουργηματικού μυθιστορήματος του Κώστα Ταχτσή) υπογράφει ο ποιητής Στρατής Πασχάλης (η πείρα φαίνεται, με αποτέλεσμα η δραματουργική ροή να είναι απρόσκοπτη και περιεκτική). Η ιστορία της Νίνας και της κυρα-Εκάβης είναι, κοντολογίς, η ιστορία της Ελλάδος σε ένα μεγάλο μέρος του φοβερού 20ού αιώνα. Κρίσιμα στοιχεία σε αυτή τη νέα θεατρική εκδοχή της ιστορίας είναι ότι, αφενός, δεν μοιάζει με άλλες παλαιότερες (εν μέρει, ευτυχώς) και, αφετέρου, ότι υπηρετείται (συντεταγμένα και αποτελεσματικά) από ένα υποκριτικό ανσάμπλ αξιοπρόσεχτης ομοψυχίας. Πλην όμως, ξεχωρίζω τη Μαρία Σαββίδου (στον ρόλο της Εκάβης), διότι απλούστατα δίνει μία από τις καλύτερες, τις πλέον πολυδιάστατες ερμηνείες των τελευταίων ετών. Καγχασμός και λυγμός, ένα και το αυτό. Είναι απλώς υπέροχη. Ξεχωρίζω επίσης τον δαιμόνιο Νίκο Καρδώνη (σε έναν απροσδόκητο ρόλο κομπέρ που διαπερνά τον χρόνο), καθώς και την Άννα Μάγκου (τη δύσκολη κόρη, για τις επεξεργασμένες εντάσεις της). Η παράσταση του Λιβαθινού, η όλη ατμόσφαιρά της, το γενικότερο ήθος της, διαθέτει μια ραφινάτη ελαφράδα, σαν κάτι ρευστό και παροντικό να συμφιλιώνεται με μια επίπονη συλλογική μνήμη.
Κωνσταντίνος Μπούρας (grafei.wordpress.com) «Το τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν σε μπρεχτική σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Ο Ακαδημαϊκός Στάθης Λιβαθινός έστησε ένα αφαιρετικό, μπρεχτικό, συμβολικώς αποφορτισμένο θέαμα-ακρόαμα, που χάρη στην εναλλαγή των προσώπων στους συνυφαινόμενους ρόλους και την όλη χωροταξική διευθέτηση των τεκταινομένων στην διευρυμένη σκηνή (που περιλαμβάνει και τους θεατές και τους εξώστες και τον σαιξπηρικό περιβάλλοντα χώρο τού φορτισμένου με μνήμες Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν επί της οδού Φρυνίχου), επέτυχε το αδύνατο: μας χάρισε μια ακτινογραφία ολάκερης εποχής με απόλυτο σεβασμό στο πρωτότυπο κείμενο. Σε αυτό βοήθησε και η δραματουργική επ-εξ-εργασία τού ποιητή Στρατή Πασχάλη, αλλά και μια χορεία σημαντικών, σεμνών, ταπεινών διονυσιακών τεχνιτών, που ποιούν ήθος επί σκηνής, ζωντανεύοντας κολασμένα πρόσωπα αντιηρώων δίχως να τα κατακρίνουν, να τα ωραιοποιούν, να τα αγιοποιούν…
Νίκος Ξένιος (bookpress.gr) Ως καλύτερη παράσταση προκρίνω, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, το έργο του Σέρχιο Μπλάνκο «Τα άνθη του κακού ή ο εορτασμός της βίας», το δεύτερο μέρος της τριλογίας αυτομυθοπλαστικών διαλέξεων «Εξομολογήσεις» («Θεία επινόηση ή ο εορτασμός του Έρωτα», «Τα άνθη του κακού ή ο εορτασμός της Βίας» και «Memento Mori ή ο εορτασμός του Θανάτου»). Άριστη σκηνοθεσία από τον ίδιο τον συγγραφέα, εξαιρετικά καλαίσθητη σκηνογραφία, συγκλονιστική η Δέσποινα Σαραφείδου στην ενσάρκωση του ίδιου του συγγραφέα, που κινούμενος από το Μοντεβιδέο έως τη Βαρκελώνη σημειώνει την πανταχού παρούσα έκφανση της βίας και την καθιερώνει ως αισθητική αξία, μέσω της αναγωγής της στην ποίηση. Ως θεωρητική θεμελίωση του «Μια άλλη Θήβα», ο δραματουργός εκθέτει δημόσια το προσωπικό του βίωμα, θεμελιώνοντας για μιαν ακόμη φορά την τεχνική του περί αυτομυθοπλαστικής αφήγησης.
Νάγια Παπαπάνου (boemradio.gr) Η «Γραμμή Σκιάς» σε σκηνοθεσία Γιώργου Σίμωνα και πρωτότυπη μουσική της Τώνιας Ράλλη επαναλαμβάνεται το 2026. Η νουβέλα του Τζόζεφ Κόνραντ διασκευάζεται από τον ίδιο τον σκηνοθέτη και μεταφέρεται στην σκηνή με όλο το σασπένς και την αισθητηριακή εμπειρία μιας ναυτικής περιπέτειας, ενός φύλλου πορείας προς την υπαρξιακή και συμβολική αναμέτρηση του ανθρώπου με την θάλασσα. Ο θίασος-πλήρωμα ισορροπεί πάνω στο κατάστρωμα ενός κατακερματισμένου πλοίου (σκηνογραφία Socos και Γιώργος Σίμωνας) υπό τους ήχους μιας ημερολογιακής σχεδόν εξομολόγησης εμπλουτισμένης από υδάτινα ηχοτοπία (Γιάννης Σκανδάμης) δίνοντας στο κοινό την αίσθηση ότι βρισκόμαστε όλοι εν πλω. Πιστεύω ότι είναι μια παράσταση ορόσημο της ομάδας Νοσταλγία και του Rabbıthole, μια μοναδική θεατρική εμπειρία που θα ξανάρθει όπως πληροφορούμαι την Άνοιξη του 2026.
Νίκος Ρουμπής (debop.gr) «Οιδίποδας», Robert Iche, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση. Το χρονικό πλαίσιο του κατά Iche Οιδίποδα είναι το παρόν και μέσα σε αυτό και στις συνθήκες του χτίζεται η σύγχρονη τραγική του ιστορία, ένα σκοτεινό θρίλερ, που στέκεται (και) ανεξάρτητα από την πηγή έμπνευσής του, την κλασική τραγωδία. Από τον Σοφοκλή παίρνει την κεντρική ιδέα, φτιάχνοντας στη συνέχεια ένα δικό του σενάριο, με σασπένς, γοργούς ρυθμούς, πλούσιο σε περιεχόμενο. Είναι εμφανές ότι ο Iche δίνει τη μεγαλύτερη έμφαση στο δίπολο Οιδίποδας-Ιοκάστη και για να το πετύχει αναβαθμίζει τον ρόλο και την παρουσία της δεύτερης στη δική του δημιουργία. Το εγχείρημα μοιάζει σαν αντάμωμα ενός κλασικού κειμένου και μιας σύγχρονης ιστορίας, ένα συναπάντημα του παλιού και του μοντέρνου, που έχουν, ωστόσο, τη δική τους, ανεξάρτητη και γοητευτική, πορεία. Σπουδαίοι αρωγοί οι καθηλωτικοί πρωταγωνιστές Νίκος Κουρής (Οιδίποδας) – Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Ιοκάστη), με ιδιαίτερη την παρουσία της Ράνιας Οικονομίδου στον επινοημένο από τον Iche χαρακτήρα της μητέρας του Οιδίποδα. Σπουδαία στιγμή για το εγχώριο θεατρικό γίγνεσθαι, μια μεγαλειώδης συνολικά παράσταση.
Όλγα Σελλά (o anagnostis.gr, kreport.gr) «Το τρίτο στεφάνι». Το εμβληματικό και πάντα σαγηνευτικό μυθιστόρημα του Κώστα Ταχτσή έχει γοητεύσει πολλές γενιές και έχει δεσπόζουσα θέση στο στερέωμα της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας. Έγινε ραδιοφωνική παραγωγή, τηλεοπτική σειρά κα θεατρική παράσταση (όχι μία, αρκετές φορές). Φέτος το επέλεξε και το προτείνει ο ακαδημαϊκός και σκηνοθέτης Στάθης Λιβαθινός, στηριζόμενος στην εύστοχη διασκευή του Στρατή Πασχάλη και στο έμψυχο υλικό της σταθερής ομάδας ηθοποιών με τους οποίους συνεργάζεται εδώ και πολλά χρόνια. Και έδωσε μια παράσταση καλώντας μας να δούμε την ιστορία του Ταχτσή από το σημείο που βρισκόμαστε, δηλαδή από το σήμερα. Σαν να ξεφυλλίζουμε ένα άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες, που κάθε τόσο ζωντανεύουν και βρισκόμαστε στην εποχή που απεικονίζουν. Και σ’ αυτές τις «φωτογραφίες» βρίσκονται χαρακτήρες που μπορεί να έρχονται από μακριά, αλλά μπορεί να συνεχίζουν να υπάρχουν γύρω μας, φορώντας άλλα ρούχα και χρησιμοποιώντας άλλο λεξιλόγιο. Μια καλοσχεδιασμένη και μεστή παράσταση. Στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου.
Τόνια Τσαμούρη (www.culturenow.g) Ο «Οιδίποδας» του Ρόμπερτ Άικ έφερε αέρα West End στην Αθηναϊκή πρωτεύουσα, σε μια παράσταση με εξαίρετους ηθοποιούς, ένα καταπληκτικό και άκρως λειτουργικό σκηνικό, μια εφευρετική και πολυεπίπεδη σκηνοθεσία, αλλά κυρίως με ένα κείμενο διαμάντι. Η τόσο ενδιαφέρουσα και ερεθιστική διασκευή του Άικ ανέδειξε τη σημασία της αρχαιοελληνικής γραμματείας. Ο σκηνοθέτης-συγγραφέας πέτυχε να αιχμαλωτίσει το κοινό του, καθώς στην εποχή της ταχύτητας μίλησε με όρους αρχαίας τραγωδίας αποδεικνύοντας αφενός, τη δραματουργική δεινότητα της γραφής του και αφετέρου, τη διαχρονικότητα των αρχαίων τραγωδιών στο πέρασμα των αιώνων.
