Άποψη | Όρνιθες στην Επίδαυρο – η Γεροδήμου Ανάβασις των δημοσιογράφων. Νέα ήθη; Νέα έθιμα; Περιβάλλον «λαχανaγοράς» στον Πολιτισμό; Όπως και να έχει, κύριοι παραγωγοί, έχετε λάθος!
Θέλετε κριτική από τους κριτικούς, θέλετε ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις, αφιερώματα. Για να συμβούν αυτά, δεν αρκεί μόνο ο «παράς» σας, στα εμπορικά τμήματα των ΜΜΕ. Απαιτείται πρωτίστως, ο ανθρώπινος παράγοντας του δημοσιογράφου.
Δυο λόγια μόνο για το χάλι που αντιμετωπίσαμε δημοσιογράφοι, κριτικοί θεάτρου, ανταποκριτές στην παράσταση «Όρνιθες» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη και σε παραγωγή της Τεχνοχώρος του Παναγιώτη Γεροδήμου σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου.
Μετά από εβδομήντα χρόνια (δεν μπορώ να ανακαλέσω άλλη παράσταση στα χρονικά στο μυαλό μου, αν υπάρχει ας με βοηθήσουν αρχαιότεροι συνάδελφοι του πολιτιστικού), σύσσωμος ο κλάδος βίωσε την απαξίωση με τη ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ επιλογή της παραγωγής να διαθέσει τις δημοσιογραφικές θέσεις στις σειρές 30-33 στις πλαϊνές κερκίδες του θεάτρου της Αρχαίας Επιδαύρου, δηλαδή τις τελευταίες σειρές του πρώτου διαζώματος.
Για πρώτη φορά, απεμπολήθηκε ο θεσμικός ρόλος του δημοσιογραφικού κλάδου στην ενημέρωση, κάλυψη, ανταπόκριση του θεσμού του φεστιβάλ Επιδαύρου. Αξίζει να σημειωθεί, ότι δεν λήφθηκαν υπόψη ούτε ανθρωπιστικοί λόγοι, αφού τοποθέτησαν ακόμα και υπερήλικες συναδέλφους, όπως για παράδειγμα τον δάσκαλο της ελληνικής θεατρικής κριτικής Λέανδρο Πολενάκη, σε αυτές τις θέσεις, και μόνο μετά από δική μας μεσολάβηση στους υπεύθυνους του Θεάτρου, πρυτάνευσε η λογική και τοποθετήθηκε λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει η παράσταση σε θέση χαμηλότερα. Η κατάσταση έγινε επιεικώς κωμικοτραγική, όταν οι δημοσιογράφοι νιώσαμε σαν επαίτες, μιας και μας μεταφέρθηκε από το γραφείο τύπου της Τεχνοχώρος (σε μια υπεράνθρωπη αλλά απελπισμένη προσπάθεια να σώσει όπως-όπως την κατάσταση) να αιτούμαστε στην ταξιθεσία του θεάτρου να αποκαθιστά επιτόπου τις θέσεις μας, ταξιθεσία όπου (και λογικά τα παιδιά) μας υπέβαλλαν σε αναμονή για τη διευθέτηση μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση. Ασύλληπτα και αναξιοπρεπή πράγματα!
Νέα ήθη; Νέα έθιμα; Περιβάλλον «λαχαναγοράς» στον Πολιτισμό; Όπως και να έχει, κύριοι παραγωγοί, έχετε λάθος! Θέλετε κριτική από τους κριτικούς, θέλετε ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις, αφιερώματα. Για να συμβούν αυτά, δεν αρκεί μόνο ο «παράς» σας, στα εμπορικά τμήματα των ΜΜΕ. Απαιτείται πρωτίστως, ο ανθρώπινος παράγοντας του δημοσιογράφου. Και ας μην μιλήσουμε για την αξιοπρέπεια, λέξη που ίσως δεν λαμβάνεται και καθόλου υπόψη στους κύκλους σας. Ας μιλήσουμε για λειτουργικότητα. Για να μπορέσουν να γίνουν αυτά, ο δημοσιογράφος πρέπει να έχει απρόσκοπτη πρόσβαση στην παράσταση, από θέση η οποία του επιτρέπει να δει, να παρακολουθήσει, να παρατηρήσει, να εισπράξει, να αξιολογήσει. Σε κάθε άλλη περίπτωση, και ειδικά σαν αυτή που συνέβη αυτό το διήμερο στην Επίδαυρο, αδικείτε εσείς οι ίδιοι την παράστασή σας, αλλά κυρίως τους συντελεστές της και τη δουλειά τους.
Όπως και να έχει, και σεις κύριοι και κυρίες του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, έχετε λάθος! Που αφήνετε ανεξέλεγκτα το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, να το διαχειρίζονται με αμετροέπεια ιδιώτες παραγωγοί, χωρίς να προστατεύετε τον ίδιο τον Θεσμό του Φεστιβάλ από το τυφλό κυνήγι του κέρδους (αυτό ισχύει και για την τιμολογιακή πολιτική, και για την τακτική να πωλούνται εισιτήρια σε σπασμένες και ακατάλληλες θέσεις χωρίς μαξιλάρι, όπως συνέβη αυτό το σαββατοκύριακο, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα). Δεν μπορεί να «νίπτετε τας χείρας», σε τέτοια φαινόμενα, να αρνείστε να επεμβαίνετε όταν συμβαίνουν και να διευθετούνται εξωθεσμικά και αναξιοπρεπώς. Δεν μπορεί οι δημοσιογράφοι να μετατρέπονται σε επαίτες για να κάνουν τη δουλειά τους. Το λειτούργημα του δημοσιογράφου, οφείλετε πρωτίστως εσείς να το προστατεύετε και να του εξασφαλίζετε όλες τις προϋποθέσεις για την εύρυθμη άσκησή του. Οφείλετε να προκαθορίζετε τις δημοσιογραφικές θέσεις σε όλες τις παραγωγές, ώστε να μην παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα. Και οφείλετε να δίνετε προτεραιότητα στις δημοσιογραφικές θέσεις, από αυτές των παρατρεχάμενων των πολιτικών και υπουργικών γραφείων και λοιπών μαϊντανών σελέμπριτις, που προσέρχονται όχι για δουλειά, αλλά για σέλφις με φόντο την Ορχήστρα.
ΥΓ1. Το κείμενο αυτό δε γράφτηκε ως συντεχνιακή «γκρίνια», αλλά ως ελάχιστο δείγμα επαγγελματικής αξιοπρέπειας με απεύθυνση σε όλους τους παραγωγούς με αφορμή τα όσα συνέβησαν στη συγκεκριμένη παραγωγή. Μεταφέρω ελεύθερα, όσα συζητηθήκαν αυτό το διήμερο σε όλα τα πηγαδάκια, γιατί γνωρίζω ότι πολλοί συνάδελφοι δεν μπορούν να μιλήσουν δημόσια για όλη αυτήν την αναξιοπρεπή και την ταπεινωτική αντιμετώπιση που υπέστη η δημοσιογραφία στον πολιτιστικό τομέα. Που αντί να συζητάμε για την παράσταση, η παραγωγή μας υπέβαλλε σε μια αχρείαστη κουβέντα, που όλα τα ζητήματα της, όφειλαν να είναι λυμένα a priori και χωρίς συζήτηση.
ΥΓ2. Η φωτογραφία είναι της συναδέλφου θεατρολόγου και κριτικού θεάτρου κ. Μαρίας Μαρή από τη σειρά 33 της πλαϊνής κερκίδας Κ.
ΥΓ3. Κριτική για την παράσταση θα ακολουθήσει τις επόμενες ημέρες.
