του Μάρκου Ψυχάρη
Στην ενθρόνιση Τραμπ ο Έλον Μασκ μας χαιρέτησε κάπως περίεργα – Η ελληνική αντιπροσωπεία ζηλωτών του ντουέτου έσπευσε να μας ενημερώσει. Δεν ήταν ναζιστικής ρίζας κίνηση αλλά αθώο νεύμα, μια αυθόρμητη εκδήλωση αγάπης ενός αυτιστικού ή, αν θέλετε θα προσθέταμε εμείς,…. δωρικός χαιρετισμός.
Θυμάστε τη Χρυσή Αυγή;
Η ίδια κίνηση, ένα διαφορετικό αφήγημα. Ο χαιρετισμός που αντάλλασσαν τα μέλη της ήταν επίδειξη ελληνικότητας, τίποτα παραπάνω.
Οι λίντερς του υπερεθνικισμού, όπως εμφανίστηκαν στην τελετή ανάληψης της προεδρίας Τραμπ, όταν υψώνουν το δεξί χέρι για να χαιρετίσουν το κοινό τους δεν είναι φασιστικός χαιρετισμός, είναι νεύμα διαφορετικότητας.
Το νέο κύμα του φασισμού, του ολοκληρωτισμού έχει καλύτερη σκηνοθεσία από όσο ποτέ στο παρελθόν.
Είναι μια γενιά με φρεσκολουσμένες φράντζες, φορά καλοσιδερωμένα πουκάμισα, πετροπλυμένα τζιν, πάει σε συναυλίες, της αρέσει το θέατρο, κάνει jogging, έχει σπουδάσει.
Η εικόνα του άνεργου, οργισμένου μπαρουτοκαπνισμένου ακροδεξιού που στέκεται προσοχή στη θέα συμβόλων, έχει ξυρισμένο πρόσωπο, μπρος σε κάθε εκκλησία σταυροκοπιέται, δεν έχει να προσφέρει πια τίποτα στο απεχθές κίνημα.
Η νέα γενιά του ακραίου συντηρητισμού θα είναι περισσότερο επικίνδυνη, γιατί απλά δεν θα μοιάζει σε εκείνη που κληρονομεί. Έχει τακτοποιημένη ζωή.
Οι νέοι εθνικιστές δεν είναι μόνο οι κοινωνικά απόκληροι, οι χωρίς ελπίδα άνεργοι, οι γενικώς περίεργοι. Είναι σαν το μάθημα να έγινε πάθημα.
Ο νέος ρατσιστής, ο νέος φασίστας θα είναι ο διπλανός σου στο κλαμπ. Θα έχει λεφτά αποκτημένα στο πλαίσιο της ελεύθερης οικονομίας. Δεν θα έχει πρόβλημα να χορέψει με μουσική που έχει ρίζες στην Αφρική. Όσο και αν σου φανεί περίεργο θα καλοδέχεται τη διαφορετικότητα. Κατά μία έννοια ο νέος ρατσιστής θα μοιάζει μαζί σου όσο δεν τόλμησε ποτέ στο παρελθόν.
Ο Έλον Μασκ μας χαιρέτησε ναζιστικά; Και αν ναι; Αν ναι, ας πούμε πως ήταν μια εκκεντρικότητα, ένα στραβοπάτημα του χεριού ή ό,τι άλλο…. εκτός από αυτό που είναι πραγματικά.
