Κριτική | Κάθε καλοκαίρι (2024) της Αλεσάντρα Λακοράτσα Σαμούντιο – Απλωμένο σε δύο δεκαετίες, και με κέντρο βάρους τέσσερα καθοριστικά καλοκαίρια στη ζωή δύο κοριτσιών που κάθε χρόνο περνούν τις διακοπές τους στο Νέο Μεξικό πλάι στον χωρισμένο τους πατέρα, το αυτοβιογραφικό ντεμπούτο που θριάμβευσε στο φετινό Φεστιβάλ Σάντανς (βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας) είναι μια ελεγειακή ιστορία ωρίμανσης. Η ταινία προβάλλεται στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του 30ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας.
Είναι αρκετά εμφανής η επιρροή του πρόσφατου «Aftersun» στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Αλεσάντρα Λακοράτσα Σαμούντιο, από την άποψη ότι κοιτάζει το παιδικό βίωμα από μια αναθεωρητική ματιά, σαν μια αφορμή για αναστοχασμό, για εύρεση της αλήθειας πίσω από το πρόσωπο του πατέρα.
Και η αποσπασματική, αφαιρετική και χωρισμένη σε κεφάλαια αφήγηση θυμίζει αρκετά και το «Moonlight», αν κι εδώ οι πινελιές λυρισμού είναι πιο «προσγειωμένες». Κενά μένουν εσκεμμένα, είναι η οπτικοποίηση αυτού που έχει ζήσει κάθε παιδί που, ενήλικο πια, αναρωτιέται αν γνώρισε ποτέ πραγματικά τον γονέα του και συνειδητοποιεί ότι λείπουν κομμάτια από το νοητό παζλ. Αλλά το επιμύθιο, παρά τα πολλά σκαμπανεβάσματα, είναι αισιόδοξο: ακόμη και όσα πονάνε μπορούν να μετασχηματιστούν και να οδηγήσουν στην αυτοσυνειδητοποίηση.
Οι ίδιες οι εμπειρίες που αποτυπώνονται επί της οθόνης μπορεί να μην προκαλέσουν την απόλυτη ταύτιση με το σύνολο των θεατών, όμως αυτό επιτυγχάνεται μέσω των γενικών συναισθημάτων που εκφράζονται από σκηνή σε σκηνή.
Η αμηχανία της αντίδρασης όταν ζει κανείς ως παιδί μια έκρηξη οργής του γονέα, η κομβική στιγμή που το πρώτο θα φροντίσει και θα προστατεύσει τον δεύτερο η οποία ενδέχεται να φέρει μια ριζική αλλαγή σε προσωπικές νοοτροπίες, η εκ των υστέρων κατανόηση των σφαλμάτων που έλαβαν χώρα νωρίς στο στάδιο της αλληλεπίδρασης, είναι όλες σκηνές που σίγουρα δεν είναι ξένες στην πλειοψηφία του κοινού, και αποδίδονται με μια λεπτότητα κι ευαισθησία που αποδεικνύουν περίτρανα πως η Λακοράτσα σέβεται τον πυρήνα των αναμνήσεων τόσο του εαυτού της όσο και του σινεφίλ που εντοπίζει κοινά σημεία.
“Κάθε Καλοκαίρι” – Πρωταρχικός σκοπός της ταινίας δεν είναι μια εύκολη συγκινησιακή ανταπόκριση, αλλά μια τρόπον τινά αναμέτρηση και συμφιλίωση με μνήμες επώδυνες και μη. Κάπου το βάθος φαίνεται να μη φτάνει πολύ μακριά (ο χαρακτήρας της Eva μοιάζει να μην εξερευνάται πολύ διεξοδικά), ακόμη κι έτσι όμως ο βαθμός της αλήθειας σε όσα καταγράφονται ξεπερνά τον μέσο όρο μέχρι και του φαινομενικά πιο άμεσου ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά.
“Κάθε Καλοκαίρι” – Η ταινία επωφελείται και από μια πραγματικά χειμαρρώδη κεντρική ερμηνεία από τον Ρενέ Πέρεζ, γνωστό με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Residente στη μουσική σκηνή, η οποία με δεξιοτεχνία αποφεύγει την παγίδα του να περιοριστεί στη σκιαγράφηση μιας απόμακρης φιγούρας που πότε λειτουργεί ως μπαμπούλας και πότε ως αντικείμενο θαυμασμού, αλλά αντιθέτως, είναι πολύπλευρη και με δική της υπόσταση πέρα από την πατρική ιδιότητα.
Τα ξεσπάσματα εναλλάσσονται με ενσταντανέ που φανερώνουν έναν ψυχισμό τραυματισμένο κι ευάλωτο λόγω πολλών διαφορετικών παραγόντων, το ίδιο και η ανεπάρκεια απέναντι στα στάνταρ ενός πατρικού ρόλου με απρόσμενες εκρήξεις τρυφερότητας και αγάπης, και το αποτέλεσμα είναι ένα πορτρέτο που εκπέμπει μια σπάνια οικειότητα, σαν να προσφέρει αφιλτράριστα το πώς εκλαμβάνει η ίδια η Λακοράτσα όλα εκείνα τα υπαρκτά στοιχεία που μετέφρασε σε μυθοπλασία.
Από διάφορες πινελιές είναι σαν να υπονοείται ότι οι κόρες της ιστορίας δεν κατασταλάζουν κάπου στο φινάλε για το πώς να κατατάξουν στο μυαλό τους τον άνθρωπο που, καθορίζοντας τα καλοκαίρια τους, τις διαμόρφωσε σαν προσωπικότητες, πότε με την αγκαλιά και πότε με το τραύμα.
Το αν αυτό αποτελεί αμηχανία ως προς την εύρεση μιας ιδανικής κατακλείδας ή ρεαλιστική απεικόνιση ενός αδιεξόδου στο οποίο έχουν φτάσει οι περισσότεροι νεαροί ενήλικες κατά τη διάρκεια της ζωής του εναπόκειται στον θεατή για να το κρίνει. Το σίγουρο είναι πως στα λεπτά που προηγήθηκαν έχει προκύψει σινεμά που είναι ικανό για ουσιαστική ενδοσκόπηση.
Την ταινία προβάλλεται στο σινεμά ΑΣΤΥ Από 03/10/2024 εώς 09/10/2024 Παρ 21:30
Σκηνοθεσία: Αλεσάντρα Λακοράτσα Σαμούντιο
Παίζουν: Λέσλι Γκρέις, Σάσα Καλέ, Ρενέ – Ρεσιντέντε – Πέρεζ, Λίο Μέχιελ, Ντρέγια Καστίλο, Κιμάγια Θάις, Λουσιάνα Ελίσα Κουινόνεζ, Άλισον Σαλίνας
