του Γιάννη Παναγόπουλου //
“Η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται”, “Χτύπημα κατά της Δημοκρατίας”. Ακούγοντας χιλιοειπωμένα κλισέ πολλοί, ακόμα, ποζάρουν λες και τράκαραν τον Τιτανικό της συμπυκνωμένης γνώσης. Ο καθένας, βέβαια, έχει δικαίωμα να ποζάρει όπως θέλει σε ό,τι ακούει. Μπορεί, ας πούμε, να θεωρεί, ακόμα, λεκτική πρωτοπορία το: “Η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται” ή “Το Χτύπημα κατά της Δημοκρατίας” και να το δηλώνει δεξιά και αριστερά για να σκάσουν οι οχτροί του. Αν τα πράγματα είναι τόσο αθώα πες το βρε αλάνι. Για τους οχτρούς τα κάνεις όλα, όχι για τη δημοκρατία.
Λίγα χρόνια πίσω όταν, αν δεν κάνω λάθος, ο Ρουβίκωνας έγραψε συνθήματα, πέταξε προκηρύξεις έξω από το σπίτι του Άρη Πορτοσάλτε, οι ακροευαίσθητοι της Δημοκρατίας – εκ δεξιών, δήλωσαν το “Η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται”, “Η Δημοκρατία δε φιμώνεται”. Το κατακριτέο χτύπημα έξω από το σπίτι του “δημοσιογράφου”, όσο και αν το θέλησε ακόμα και ο ίδιος, δεν ήταν χτύπημα κατά της δημοκρατίας. Η δημοκρατία δε ζει στο σπίτι του Άρη Πορτοσάλτε για να εκβιαστεί ή για να φιμωθεί. Πάμε, όμως, παρακάτω.
Δεν θα περίμενα ποτέ, ούτε και έγινε, οι “γινατιστές” (από το γινάτι) της δημοκρατίας να αγωνιστούν για το δικαίωμα του Δημήτρη Κουφοντίνα να ασκεί νομικά κατοχυρωμένα δικαιώματα του. Το λέω έτσι γιατί το μπράντ νέιμ “Κουφοντίνας” προσφέρθηκε και προφέρεται ακόμα σε διάφορες συσκευασίες. Θυμίζω πως το μέλος της 17Ν καταδικάστηκε σε 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 11 ανθρωποκτονίες, σε εκρήξεις, σε ληστείες και για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Ως έγκλειστος διεκδικεί τις καλύτερες, για εκείνον, συνθήκες κράτησής του. Η άσκηση των δικαιωμάτων του ποιον δημοκράτη ενοχλεί, ποια δημοκρατία ενοχλεί; Η δικαιοσύνη τον δίκασε, εκείνη θα αποφασίσει τις συνθήκες εγκλεισμού του, τη/τις φυλακή/ές που θα εκτίσει την ποινή του. To όνομα “Κουφοντίνας” πλύθηκε και πλένεται, στο πλαίσιο του δημόσιου διαλόγου, και με τη δικαιολογία πως η αριστερά δείχνει ιδιαίτερη σπουδή για τις συνθήκες εγκλεισμού του. “Η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται” δε λέμε; Υπέροχα και καθόλου ανάρμοστα. Το να σεβαστούμε την άσκηση νόμιμων δικαιωμάτων των καταδικασθέντων δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν. Η Δημοκρατία δεν είναι ανασφαλής λέμε. Η Δημοκρατία είναι πιο busy από το να ασχολείται με το σπίτι του Άρη Πορτοσάλτε, τα αιτήματα μέλους της 17 Νοέμβρη, λέμε, επίσης.
Την περασμένη εβδομάδα αλλά και αυτή που τρέχει, στο πρόσωπο του Κουφοντίνα, συνοψίστηκε μια πάγια και ακαταχώρητη κοινωνικά ανάγκη της ελληνικής Δεξιάς. Να εκπροσωπήσει τη Δημοκρατία απ’ όπου και αν “προέρχεται”. Την ίδια στιγμή που με περίσσια σπουδή η κυβέρνηση ανακοίνωνε τις προσλήψεις έξτρα αστυνομικών, τη στήριξη της αγοράς με το “άνοιγμά” της (προφανώς και η προώθηση της Ιδιωτικής Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης είναι ενταγμένη εντός της) οι υπόλοιποι “εμείς” περιμένουμε πρωτόγνωρα ποσοστά ύφεσης. Δηλαδή νέες στρατιές ανέργων, νέα εργασιακή λογική με συρρίκνωση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων.
Όχι για το γινάτι, όχι για τη μόστρα, λέμε πως είναι χτύπημα κατά της δημοκρατίας να μην έχεις δουλειά. Και χτύπημα κατά της δημοκρατίας είναι επίσης να μη θωρακίζεις το Εθνικό Σύστημα Υγείας, να μην πριμοδοτείς τις εκπαιδευτικές δομές της χώρας. Πάμε από την αρχή. Για τους οχτρούς τα κάνεις όλα, όχι για τη δημοκρατία.
