Release Athens 2025 – Παύλος Παυλίδης, Κωνσταντίνος Βήτα και Σούπερ Στέρεο το Σάββατο 21 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού Το live report μιας ελληνόφωνης βραδιάς
Σάββατο 21 Ιουνίου 2025 – Η μέρα ξεκίνησε με σύννεφα. Από εκείνα τα πυκνά, στατικά σύννεφα που μοιάζουν να περιμένουν κάτι. Πλατεία Νερού, τοπίο σχεδόν κινηματογραφικό. Αστραπές κάπου προς την Πειραϊκή, ένας αέρας πεισματάρης και η γνωστή προαίσθηση εκείνης της καλοκαιρινής μπόρας που τελικά δεν ήρθε ποτέ. Ό,τι είχε να πει ο καιρός, το είπε φυσώντας. Τα υπόλοιπα τα άφησε στη μουσική.
Η τρίτη μέρα του Release Athens 2025 ξεκίνησε στις 6:30 μ.μ. με τους Σούπερ Στέρεο, απ’ τη Θεσσαλονίκη. Πρώτη φορά τους έβλεπα.
Έπαιξαν με καθαρότητα και νεύρο, σαν να είχαν συναίσθηση ότι ξεκινούν μια βραδιά που δεν πρέπει να χαθεί στον πρόλογο. Ξεχώρισε το «Σούπερ Γκόμενα» – ωραία εκτέλεση, ωραίο δέσιμο. Ένα συγκρότημα που, χωρίς φανφάρες, έπιασε σωστά τον παλμό της σκηνής.
Τον Κωνσταντίνο Βήτα τον άκουσα –μέσα σε τέσσερα χρόνια– για δεύτερη φορά. Το ίδιο συμπέρασμα και τις δύο φορές: ο κόσμος τον γουστάρει πραγματικά. Όχι απλώς τον ακούει. Γουστάρει Στέρεο Νόβα, γουστάρει Κωνσταντίνο Βήτα, γουστάρει να τραγουδά απέξω τα κομμάτια.
Αλλά και πάλι, για ακόμα μια φορά, η φωνή του ήταν χαμηλά. Πολύ χαμηλά. Είτε θέμα ηχοληψίας είτε επιλογής, σε πολλά σημεία δεν έβγαινε καθαρά τι έλεγε. Ίσως αυτό να μη στάθηκε εμπόδιο για το κοινό – που έτσι κι αλλιώς τον κουβαλούσε ήδη μέσα του – αλλά για κάποιον που άκουγε με προσοχή, ήταν εμφανές.
Μέχρι εκείνη την ώρα, ο χώρος δεν είχε γεμίσει. Ο καιρός, η διάθεση, μια γενικότερη αίσθηση αμφιβολίας, έμοιαζαν να κρατούν τον κόσμο πίσω. Και ξαφνικά, γύρω στις 9:00 μ.μ., σαν να έγινε κάτι. Σαν να τράβηξε κάποιος ένα νήμα και γέμισε όλος ο διαθέσιμος χώρος της Πλατείας Νερού. Η ώρα του Παύλου Παυλίδη πλησίαζε.
Ο Παυλίδης είναι καλλιτέχνης που τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει να παίζει σε μικρούς χώρους. Μικρά stages, μικρά μαγαζιά. Η σκηνή του Release δεν ήταν απλώς μια μεγαλύτερη πίστα – έμοιαζε με προσωπικό στοίχημα. Και το κέρδισε.
Ξεκίνησε με το Social, από το Μπρανκαλεόνε (2024) – το πιο ώριμο άλμπουμ του ως τώρα, κατά τη γνώμη μου.
Εγώ είχα να τον δω ζωντανά από εκείνη την επεισοδιακή εμφάνιση των Ξύλινων Σπαθιών, πριν τους Rolling Stones, το ’98. Από τότε μέχρι σήμερα, μια ολόκληρη διαδρομή – κι όμως, πάνω στη σκηνή υπήρχε η ίδια παρουσία: άμεση, μεστή, γεμάτη περιεχόμενο.
Το σετ του κινήθηκε από τους «Σπαθιάτικους» πυρήνες μέχρι τις τελευταίες του δουλειές. Έκανε και σαφή αναφορά στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη – χωρίς κραυγές, με καθαρότητα και θέση. Επικοινώνησε με τον κόσμο χωρίς να τον κολακέψει. Κι ο κόσμος το ένιωσε. Το ζούσε.
Ο αέρας είχε γαληνέψει. Δίπλα στη θάλασσα φυσούσε τώρα απαλά, σχεδόν συνωμοτικά. Ο Παυλίδης επέστρεψε για δύο encore. Το «Λιωμένο Παγωτό», ο «Βασιλιάς της Σκόνης» έφεραν πίσω εκείνα τα καλοκαίρια της εφηβείας μας – που άρχιζαν με τραγούδια που σε διαμόρφωσαν χωρίς να το καταλάβεις.
Κατά τις 11:10 άνοιξαν τα φώτα. Αλλά κανείς δεν είχε φύγει ακόμα – ούτε από τη στιγμή, ούτε από τον ήχο της.
Ο Παυλίδης μεγαλώνει. Και μεγαλώνει όμορφα. Ό,τι κι αν κάνει – είτε μουσική είτε λογοτεχνία – φέρει αυτή την αίσθηση ενός ανθρώπου που δεν εγκαταλείπει τη σκέψη. Το άλμπουμ Μπρανκαλεόνε (2024) είναι η πιο ώριμη κατάθεσή του. Όχι γιατί είναι πιο «σοβαρή», αλλά γιατί είναι αυτή που δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα. Κοιτάει μπροστά – και μέσα.
Και το Σάββατο 21 Ιουνίου, αυτό το «μπροστά» το είδαμε να γεμίζει ολόκληρη την Πλατεία Νερού.
